The gods of chaos

Posted in Μεταφράσεις Betonjc on 02/02/2016 by betonjc

 

eb22362ad2812d425c029657dbee2980

Ένα απόσπασμα σχετικά με την 11/9 της Ευρώπης, τον αντιισλαμισμο της πλειοψηφιας των κατοικων της και την  ανυπαρξία ενός διεθνούς αντιπολεμικού κίνηματος  έστω και την τελευταία στιγμή.

«Το δόγμα MOUT- σύμφωνα με τον Stephen Graham που έχει συγγράψει εκτενώς σχετικά με την γεωγραφία των αστεακών πεδίων μάχης- είναι το ύψιστο στάδιο του Οριενταλισμού, η αποκορύφωση μιας μακράς ιστορίας ορισμού της Δύσης μέσα από την αντιπαραβολή της με τον Ανατολίτη Άλλο. Σύμφωνα με τον Graham, αυτή η ιδεολογία διχοτόμησης- που τώρα παίρνει την μορφή «ηθικού ολοκληρωτισμού» από την διοίκηση Bush, επιχειρεί να διαχωρίσει τον «πολιτισμένο κόσμο»- τις πολεις της πατρίδας που χρήζουν ‘υπεράσπισης’ ενάντια στις Ισλαμικές πόλεις των ‘σκοτεινών δυνάμεων’, του ‘άξονα του κακού’ που ναι φυτώρια ‘τρομοκρατών’ και που φέρονται να συντηρούν τους ‘κακούς’ που απειλούν την υγεία, την ευμάρεια και την δημοκρατία ολόκληρου του ‘ελεύθερου’ κόσμου.

Αυτή η παραπλανητική διαλεκτική των ασφαλών ενάντια στους δαιμονικούς αστεακούς τόπους, με την σειρά της, υποδεικνύει ένα δυσοίωνο και απαράκαμπτο δίπολο: Νύχτα με την νύχτα, τα πολεμικά ελικόπτερα θα ακολουθούν αινιγματικούς εχθρούς στα στενά σοκάκια των παραγκουπόλεων, φτύνοντας φωτιά σε παράγκες ή σε καταδιωκόμενα αμάξια. Και κάθε πρωί η παραγκούπολη θα απαντάει με βομβιστές αυτοκτονίας και ευφάνταστες εκρήξεις. Εαν η αυτοκρατορία μπορεί να ξεδιπλώσει Οργουελιανές τεχνολογιές καταστολής, οι απόκληροι έχουν τους θεούς του χάους με το μέρος τους.«

Mike Davis, Planet of Slums, σελ 206, ed. Verso, 2006, οι δύο τελευταίοι παράγραφοι του βιβλίου, η επισήμανση δική μου.

Advertisements

Paris is Burning

Posted in Uncategorized on 28/11/2015 by betonjc

Paris-Is-Burning2
Τα χτυπήματα της Παρασκευής 13 Νοέμβρη στο Παρίσι ήταν η πλήρης εξάλειψη των συνόρων του πολέμου στο Ιράκ και την Συρία, μια εγκατάλειψη των πεδίων της μάχης και του θεατρικού στοιχείου του πολέμου και μια στρατιωτικοποιήση της ευρωπαϊκής καθημερινότητας· χτυπήματα μιας πολεμικής μηχανής φάντασμα αντίστοιχης αλλά και διαφορετικής των αεροπλάνων drone-stealth που σκορπούν τον τρόμο σε πολίτες σε μη τυπικά εμπόλεμες χώρες όπως το Πακιστάν, παράλληλα με χτυπήματα από τζιχαντιστές κι εκεί. Στα κράτη πολεμικές μηχανές που επεμβαίνουν παγκοσμίως με την αεροπορία τους χωρίς να γνωρίζουν σύνορα και όρια προσθέτουμε στον τερορισμό εκείνων που σκορπούν τον τρόμο σε πολίτες οπουδήποτε ως οι οποιοιδήποτε. Κάτι συνδέει αυτές τις δύο μηχανές πολέμου όχι γιατί οι δύο υπήρξαν κάποτε σύμμαχοι ρητά, ούτε γιατί οι μεν παρήγαγαν τους δε όπως είθισται να λένε οι συνομωσιολόγοι ή οι υπέρμαχοι του δικτάτορα Ασαντ, αλλα γιατί οι ευρωπαίοι τζιχαντιστές είναι ένα αδιαχώριστο κομμάτι του σώματος των κρατικών πολεμικών μηχανών, όχι όμως ως στρατιώτες τους, αλλά ως πολίτες τους σε μια κατάσταση υπερκαμουφλάζ, χρήσιμοι από πλευράς στρατηγικής στo Daesh.
Το προφίλ των ευρωπαίων τζιχαντιστών θα μπορούσε να είναι το προφίλ ενός οποιουδήποτε γάλλου που αντί να πάει στο Gangster’s paradise με γυμνόστηθες σκλάβες φορώντας χρυσές καδένες και ανταλάσσοντας σφαίρες με αντίπαλες συμμορίες και την αστυνομία, πιστεύει οτι θα πάει στον θρησκευτικό παράδεισο με κελεμπία και παρθένες δολοφονώντας ανεξέλεγκτα κόσμο, γείτονες, φίλους και γνωστούς του. Κι ακόμα χειρότερα τα προφίλ των ευρωπαίων τζιχαντιστών υποδεικνύουν οτι πολλοί από αυτούς δεν έχουν καν ποινικό παρελθόν, ούτε σχετίζονταν με την μικροπαραβατικότητα και μερικοί εξ’αυτών έχουν ακόμα και χριστιανικές καταβολές ενστερνιζόμενοι συνειδητά την τζιχαντ και την θρησκευτική ερμηνεία της από μια σεχτα του σουνιτισμoύ. Πολλοί από αυτούς δεν υπήρξαν ποτέ
θρησκευόμενοι στην ζωή τους, δεν πήγαιναν στα τεμένη, δεν ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα στο Ραμαζάνι, δεν σπούδασαν τα ιερά κείμενα.
Αν μέναμε λοιπόν εδώ στις κοινωνιολογικές και πολιτικές αναλύσεις για να κατανοήσουμε το πως υποκειμενικοποιήθηκαν και γιατί έδρασαν έτσι οι συγκεκριμένοι τρομοκράτες θα λέγαμε ότι είναι μια νιχιλιστική εξέγερση μιας πρώτης ή δεύτερης νεαρής γενιάς μεταναστών. Μια γενιά η οποία εξεγειρόμενη ενάντια σε μια οικογένεια που ανήκει στο Ισλάμ πολιτιστικά, και σε μια αντιμουσουλμανική κοινωνία, επιλέγει την τζιχαντ και εκείνο το μέρος του Ισλαμ των σαλαφιστών που δεν ζητά από αυτούς να διαβάσουν τα κείμενα, να σκεφτούν παρά να υπακούν στο τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν. Για αυτό αντίθετα από τα παιδιά της Ιντιφάντα, οι τζιχαντιστές δεν έχουν την υποστήριξη των οικογενειών τους, οι οποίες μάλιστα συνήθως δηλώνουν ότι έπεσαν από τα σύννεφα όταν έμαθαν τι έκαναν ή προσπαθούσαν να τους απομακρύνουν από τέτοια κανάλια. Οι περισσότεροι στρατολογήθηκαν μέσα από το διαδίκτυο ή την φυλακή και επέκτειναν το δίκτυο τους μέσα από μικρές παρέες. Δίκαια λοιπόν ο Oliver Roy¹ θεωρεί λανθασμένη την φράση ριζοσπαστικοποίηση του Ισλαμ και επιμένει οτι αντιμετωπίζουμε μια ιδιαίτερη ισλαμοποίηση της ριζοσπαστικοποίησης της νεολαίας στη Γαλλία και το Βέλγιο. Δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τις μουσουλμανικές κοινότητες των χωρών αυτών, ο τζιχαντισμός αυτού του είδους.
Οι ρατσιστικές/θρησκευτικές-ταξικές διακρίσεις που δέχονται χρόνια τώρα οι ευρωπαίοι μουσουλμάνοι ως μειονότητα συνδυασμένες με πολέμους στην Μέση ανατολή θα οδηγούσαν σίγουρα σε μια αντίδραση, αλλά αυτή η αντίδραση θα μπορούσε κάλλιστα να έχει χαρακτηριστικά ενός πολιτικού κινήματος ή ακόμα και αν περιελάμβανε ένοπλα χτυπήματα θα μπορούσε να ήταν εναντίον στόχων όπως η αστυνομία ή οι κρατικοί θεσμοί ή πρόσωπα του ακροδεξιού/ αντιμουσουλμανικου χώρου. Κάτι τέτοιο όμως δεν υπήρξε από αυτή τη φουρνιά των τζιχαντιστών πολλοί από τους οποίους ποτέ δεν πήραν μέρος σε κινήματα αντίστοιχα όταν εκδηλώθηκαν με αφορμή κάποιο γεγονός, όπως οι βομβαρδισμοί στη Γαζα. Οι τζιχαντιστές αυτοί σκοτώνουν με τον τρόπο που σκοτώνουν οι μαθητές στα σχολεία της Αμερικής και ο Μπρειβικ στη Νορνηγία, όμως ταυτόχρονα αποτελούν και τα χρήσιμα πιόνια σε μια στρατηγική που αναπτύσσεται από το Daesh στη μέση ανατολή. Η θρησκεία δεν είναι μόνο το όπιο του λάου, αλλά και ο αναστεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, η ψυχή των ανάλγητων συνθηκών όπως έλεγε κάποτε ο Μαρξ έχοντας δει την φρικτή κατάσταση των εργατών στις μητροπόλεις του 19ου αιώνα.
Χρειάζεται όμως να κατανοήσουμε και την θρησκευτικό στρατιωτική λογική που διέπει τα χτυπήματα και από την πλευρά του Daesh και όχι μόνο των ευρωπαϊκών υποκειμένων που έγιναν οι φυσικοί φορείς τους.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για μια πολύ συγκεκριμένη ερμηνεία των θρησκευτικών κειμένων που όπως εξηγεί αναλυτικά ο Negarestani² στο κείμενό του, σχετίζεται με μια παράδοση της Jama’at-e Takfir μιας κοινωνίας του αφορισμού, επηρεασμένης από την Μουσουλμανική αδερφότητα του Qutb, η οποία αναδύθηκε στην Αίγυπτο στα 1960’ς με έφεση στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και την στρατιωτικοποίηση που αναπτύσσεται μέσα από αποκεντρωμένα και σκιώδη επιχειρησιακά δίκτυα. Η ομάδα αυτή υπεραμύνονταν την κάθε είδους στρατιωτική δράση ενάντια σε Εβραίους, Χριστιανούς, αποστάτες ή μετριοπαθείς μουσουλμάνους, με σκοπό να αποκαταστήσει την πρώτη ενότητα της παγκόσμιας Ισλαμικής τάξης. Αυτή η αποκρυφιστική ερμηνεία/δόγμα του στρατιωτικοποιημένου Ισλάμ σχετίζεται με την έννοια Taqiyya και αντλεί τα στοιχεία από την ισλαμικές παραδόσεις, όπως εκείνη των συνομοτών του Hassan -i Sabah πρόγονου των Ισμαηλιτών και της Jihad την οποία φετιχοποιεί και της προσδίδει ένα παγκόσμιο χαρακτηριστικό, διαφορετικό από εκείνο της υπεράσπισης των ιερών εδαφών. Taqiyya σήμαινε στο πρώιμο ισλάμ μια απόκρυψη της πίστης, μια στρατηγικη άμυνας σε περιόδους που η δήλωση της πίστης μπορεί να επέφερε το θάνατο. Στην παράδοση των Τακφίρι η Taqiyya επανερμηνεύεται σε μια σιωπηλή και ρευστή στρατιωτική παρείσφρυση. Με το να εμπλακεί και τελικά να εξομοιωθεί με τους άπιστους ένας Τακφιρι υπο Taqiyya μετατρέπει την ίδια την επιβίωσή του και την λύση του εαυτού σε ένα όπλο ενάντια στον εχθρό. Αν παρομοιάζονταν με δέντρο ο εχθρός τους, οι Τακφίρι λειτουργούν ως ένα μηχανισμός μαρασμου προσβάλουν όχι τις ρίζες ή τον κορμό, αλλά τα φύλλα του (τις πιο αναλώσιμες οντότητες αυτό που σε ένα κράτος είναι οι πολίτες) και αφήνουν ένα δέντρο χωρίς φύλλα. Χάνοντας τα φύλλα του το δέντρο, ό κορμός εκτίθεται σε καιρικές φαινόμενα, το ανοσοποιητικό σύστημα του δέντρου αποσυντονίζεται και τελικά δυσλειτουργώντας και σε μια προσπάθεια να ανακάμψει κατατρώει εσωτερικά τον εαυτό του. Για τον Negarestani τα διάφορα στάδια ενός τέτοιου μαρασμου για έναν πολιτισμό θα ήταν: παράνοια, έλλειψη επένδυσεων, πολίτες ως στόχος και από τις δύο πλευρές και τελικά ερήμωση.
Η ερήμωση όμως δεν είναι για αυτό το δόγμα μια αρνητική έννοια, αλλά ο ύστατος εξαγνισμός συσχετίζοντάς την με την έξοδο τον Προφήτη Μωάμεθ στην έρημο.
Αφής στιγμής οι Τακφιρι του Daesh υπό την Taqiyya δεν είναι παρά και οι ίδιοι οι ευρωπαίοι πολίτες καταστρέφοντας τον εαυτό τους και τους υπόλοιπους πολίτες ενεργοποιούν έναν τέτοιο μηχανισμό μαρασμου και οι αμυντικές ενέργειες των ευρωπαϊκών κρατών μετατρέπονται σε επιθετικές προς τον εαυτό τους, όπως ακριβώς στην περίπτωση μιας χημειοθεραπείας που δεν επιτυγχάνει και αντί να θεραπεύει εξοντώνει κι άλλο τον ασθενεί που την ακολουθεί. Κάθε προσπάθεια άμυνας ενάντια σε μια τέτοια τακτική όπου δεν αναγνωρίζεται ο εχθρός και ο φίλος ως διακριτές οντότητες, είναι καταδικασμένη να ηττηθει και να επιφέρει την ερήμωση, που για τους οργανισμούς των άπιστων, για την πρωτεύουσα της πορνείας και της αισχρότητας όπως αποκαλεί το Daesh το Παρίσι είναι ένας εξαγνισμός.
Κάτι τέτοιο παρατηρώ να συμβαίνει στις Βρυξέλλες τις τελευταίες μέρες. Το κράτος έκτακτης ανάγκης που έχει τεθεί σε εφαρμογή, δεν είναι μια απλή προσπάθεια πειθάρχησης ενός πληθυσμού απείθαρχων, όπως ίσως γίνεται μερικώς στις γαλλικές cites με την ανάπτυξη του στρατού. Αν ήταν μόνο ο στρατός ως παρουσία και ο έλεγχος της πληροφορίας σε κεντρικό επίπεδο, θα το αντιλαμβανόμουνα κάπως πιο απλά σαν μια αφορμή που βρήκε το κράτος να υπενθυμίσει ποιος είναι ο κυρίαρχος και να επιλύσει ζητήματα όπως η μη κρατικά ελεγχόμενη μικροπαραβατικότητα της δεύτερης γενιάς μεταναστών ή ένα υποτυπώδες εργατικό κίνημα που διαφάνηκε με τις ταραχές στις τελευταίες γενικές απεργίες ή η περιστολή ελευθεριών για μελλοντική χρήση, δίχως να χρειάζεται κοινοβουλευτική έγκριση, εντάλματα και νόμιμες διαδικασίες προσαγωγών και συλλήψεων. Το κλείσιμο του μετρό και των σχολείων, οι ακυρώσεις θεαμάτων, ο παραγόμενος φόβος στον πληθυσμό, και η άθλια ερειπωμένη εικόνα πόλης με στρατό στο δρόμο, δίνουν την εικόνα ότι οι Βρυξέλλες καταβροχθίζουν εαυτώ καθιστώντας το έδαφός τους αβίωτο για τους πολίτες τους και συνεπώς και για το κεφάλαιό. Παρότι αρχικά μόνο οι δείκτες των χρηματηστηρίων ανέβηκαν μπρος στην προοπτική ξεπουλήματος όπλων, μακροπρόθεσμα η επενέργεια της γενικευμένης απειλής και το κράτος έκτακτης ανάγκης θα αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα στην ανάπτυξη του κεφαλαίου, το οποίο στο Βέλγιο και την Γαλλία συμπλέκεται με τον παγκόσμιο χαρακτήρα των μητροπόλεων τους. Η στρατηγική του Daesh έχεί ήδη νικήσει. Χτυπώντας τις πιο αναλώσιμες οντότητες κάνουν την Γαλλική καπιταλιστική δημοκρατία να κυνηγάει την βαρβαρότητα, δηλαδή τι άλλο εννοεί ο Ολαντ με την λέξη βαραβρότητα αν όχι όλους τους Βέρβερους πολίτες της, που αποτελούν το πιο νέο εργατικό δυναμικό της που ήδη βρίσκονταν σε επισφαλή θέση λόγω ανεργίας. Ένα δυναμικό το οποίο πασχίζει να αποκτήσει η Γερμανία υποδεχόμενη πρόσφυγες ώστε να πάψει να είναι η πιο γερασμένη χώρα της Ευρώπης. Η δε ανάπτυξη του δυτικού δημοκρατικού εθνικισμού που θα περάσει μέσα από την στρατιωτικοποίηση των πόλεων, τον ρατσισμό πολιτιστικού τύπου(δεν είμαι ρατσιστής αλλά..), και τις βόμβες (…από την Γαλλία με αγάπη) δεν θα αποφέρει παρά μια μίζερια σε ένα κόσμο παγκοσμιοποιημένο, όπου η ανοιχτότητα και η διαφορετικότητα παράγουν τον καπιταλιστικό πλούτο και οι αριστεροί ακόμα μιλούν για τον σεβασμό στην διαφορετικότητα αλλά και εθνικές κυβερνήσεις.
Μπρος λοιπόν σε ένα πόλεμο που μετράμε θύματα, στήνονται στρατόπεδα, χαράσσονται στρατηγικές και αναπτύσσονται τακτικές, από πολεμικές μηχανές που δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με την επιθυμία, την χαρά και την ζωή, είναι ένα ερώτημα τι μηχανές θα εφεύρουμε εμείς;
Οι νέοι αυτοί που έγιναν τζιχαντιστές θα μπορούσαν να έχουν διοχετεύσει σε πολλά άλλα πράγματα την ενέργειά τους, αντί να γίνουν υποχείρια μιας θρησκευτικο/στρατιωτικής οργάνωσης. Αλλά η αντικαπιταλιστική αριστερά ή αναρχία και η ριζοσπαστική οικολογία και όλες αυτές οι παραδόσεις σκέψεων και απελευθερωτικών πρακτικών που μας κληρονόμησε ο 20ος αιώνας, απουσιάζουν παντελώς από τον πλανήτη των παραγκουπόλεων, έγιναν μέρος της αστικής κουλτούρας που δεν συγγενεύει με τα προβλήματα των απόκληρων. Ούτε ένα αντιπολεμικό κίνημα δεν μπορούν να σηκώσουν, εν μέσω τέτοιων πιεστικών συνθηκών προσφυγιάς. Εξ ου και ως ιδέες ή πρακτικές δεν πλαισιώνονται, ούτε θα πλαισιωθούν πια παρά μόνο στο πλαίσιο των αστικών θεσμών(βλ. ψηφο στο Συριζα) και εργαλειακά σε συγκεκριμένους αγώνες με περιεχόμενα πολύ αυστηρά περιορισμένα (sans papier, προσφυγικό). Εφόσον λοιπόν έχει χαθεί το υπόβαθρο επικοινωνίας, η γλώσσα γέφυρα των δυο κόσμων, αν κάτι απομένει είναι τουλάχιστον η μουσική που μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανή σύζευξης. Κι εδώ σκέφτομαι συχνά το live στο οποίο βρισκόμουν στις Βρυξέλες την ίδια μέρα που έγιναν τα τρομοκρατικά χτυπήματα. Η ομάδα της ηλεκτρονική μουσικής που βρέθηκε επί σκηνής ονομάζονταν Arabstazy, όλοι προερχόμενοι από την Μέση ανατολή και τη Βόρεια αφρική, βάρβαροι για τον Ολάντ που μίξαραν ήχους από Κούρδικα, και Ιρανικά μέχρι μουσική της Σαχάρας με acid techno, trance και noise στοιχεία. Οι arabstazy ίσως δίχως πολλές λέξεις είναι εκείνοι που μπορούν να μιλήσουν και σε εμάς των προαναφερθέντων παραδόσεων και σε αυτούς τους νέους και στους δικούς τους φίλους από την Βαγδατη, την Ιστανμπουλ, την Τρίπολη και να μας δείξουν τον δρόμο που διάνοιξε η Αραβική επανάσταση που ως μύωπες ευρωπαίοι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το εύρος του ακόμα. Μια ακόμα επανάσταση που μίλησε για ελευθερία για όλους και καταποντίστηκε κάτω από τα εκατέρωθεν συμφέροντα.
Υποκειμενικοποιήσεις σαν αυτές των μελών της Arabstazy αραβοεβραίων, πολονοτυνήσιων, μαροκινογάλλων μπορούν μαζί με τους γκέι τρανς της Vogue Dancing να κάνουν το Παρίσι να καεί κάπως αλλιώς.
Χορεύοντας κι όχι πεθαίνοντας.

1 Olivier Roy : « Le djihadisme est une révolte générationnelle et nihiliste »
2 Reza Negarestani, The Militarization of Peace, Absence of Terror or Terror of Absence?

Syria-007

Deus est Machina

Posted in Uncategorized on 11/01/2015 by betonjc

Venice, as rendered by Ottoman admiral and cartographer Piri Reis in his Kitab-i Bahriye, a book of portolan charts and sailing directions produced in the early 16th century.

Υποστηρίζω ότι η υποτιθέμενη «ριζοσπαστική» κριτική των σκιτσογράφων του Charlie Hebdo δεν διαφεύγει από τον ευρωπαϊκό αντιισλαμισμό, μιας και η διακωμώδηση του Μωάμεθ με σκίτσα προσέβαλε ολόκληρο τον κόσμο του Ισλάμ κι όχι κάποιους φανατικούς που θέλουν να επιβάλουν την Σαρία στην Ευρώπη ή μια από τις σέχτες των τζιχαντιστών σουνιτών. Δεν ήταν λάθος στρατηγικής του περιοδικού αλλά ζήτημα πολιτικής θέσης στο πως εκλάμβανε την σάτιρα και περί αυτού ο Joe Sacco έκανε μια εξαιρετική κριτική μέσα από σκίτσα του. Η θέση από την οποία εκφέρονταν είναι δεινή, διότι το ίδιο περιοδικό είχε ξαποστείλει έναν κομίστα όταν αυτός εκδήλωνε αντισημιτικές απόψεις και καλά του είχε κάνει και δεύτερον διότι οι σκιτσογράφοι ήταν γάλλοι δίχως κανένα παρελθόν μουσουλμανικό σε μια χώρα με μειονότητα μουσουλμάνων. Ένα αντίστοιχο και πιο light παράδειγμα προς σύγκριση θα ήταν η διακωμώδηση του Χριστού ή του Εβραίου από την θέση ενός σκιτσογράφου σε μια εφημερίδα της Αιγύπτου όπου οι χριστιανοί και οι εβραίοι μειοψηφούν κι όχι από την θέση ενός πολίτη κράτους με καθολικό ή εβραϊκό παρελθόν που η καθεστηκυία του ηθική διαμορφώθηκε από αυτή την θρησκεία. Η πρώτη σάτιρα είχε μεγάλες πιθανότητες να ήταν συντηρητική στην Αίγυπτο σε σχέση με την δεύτερη περίπτωση.  Η στοχοποίηση λοιπόν τον σκιτσογράφων και του περιοδικού από φανατικούς/ες μουσουλμάνους/ες δεν είναι έκπληξη, ούτε καμια προβοκάτσια, αλλά παράγωγο του αντιμουσουλμανισμου των ιδίων των σκιτσογράφων, του φανατισμού των αμυνόμενων μειονοτικών ισλαμιστών αλλά και της φρικτής κατάστασης της μετααποικιακής γαλλικής κοινωνίας. Οι επιτιθέμενοι πέρα από νεοφώτιστοι μουσουλμάνοι ήταν και φτωχοδιάβολοι των γαλλικών προαστίων που άκουγαν ραπ και επιβίωναν από το μικροέγκλημα. Ο ένας μεγαλωμένος σε ορφανοτροφείο, ο άλλος άνεργος πρωην ντελιβεράς κι ο άλλος εργάτης της κοκα κόλα και έπειτα άνεργος, όλοι με παρελθόν στις φυλακές. Η γαλλική δημοκρατία δεν φαίνεται να τους είχε επιδείξει και το καλύτερο πρόσωπό της όσον αφορά την ισότητα ευκαιριών. Στην συνομιλία τους με ένα κοράκι των media υποστήριξαν την θέση τους λέγοντας «δεν είμαστε δολοφόνοι σαν και εσάς που τρώτε παιδιά και οικογένειες στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Συρία και το Πακιστάν, εμείς υπερασπιστήκαμε τον Μωάμεθ, εκδικηθήκαμε στο όνομά του, δεν στοχεύσαμε αθώους…», ξέχασαν βέβαια τους ομήρους εβραίους του σουπερ μαρκετ ή τους υπόλοιπους δημοσιογράφους που μπορεί να διαφωνούσαν ακόμα και με τα αντιισλαμικά σκίτσα και την δημοτική έγχρωμη αστυνόμο που ήταν άοπλη από την Μαρτινίκα. Το οτι οι σκιτσογράφοι του Hebdo είχαν άδικο και ήταν άλλη μια έκφανση του συντηρητικού αντιισλαμισμού η στάση τους, δεν σημαίνει οτι οι επιτιθέμενοι μουσουλμάνοι έχουν δίκιο εξωντόνωντας όποιον τους χλευάζει, και ακόμη χειρότερα όταν καταλαμβάνουν ένα σουπερμάρκετ γεμάτο κόσμο. Αντιλαμβάνομαι όμως οτι αυτή η εμπόλεμη ζώνη που δημιούργησαν εντός της γαλλικής επικράτειας ήταν κάτι που επιζητούσαν να φέρουν τον πόλεμο ενάντια στο Ισλάμ της μέσης ανατολής και σε χώρες των μελών του ΝΑΤΟ, να κάνουν τους γάλλους πολίτες να νιώσουν στο πετσί τους τον τρόμο, όπως ακριβώς τον έχει νιώσει ένας σύριος, ένας πακιστανός και ένας αφγανός από έναν βομβαρδισμό.

 Έναν δεύτερο σημείο στο οποίο θέλω να σταθώ είναι ότι η επίθεση πέρα από το ότι είναι μια ενέργεια που θα δώσει τροφή στο λευκό ψηφοφόρο της Λεπέν ή στην νεο ναζιστική άνοδο του PEGIDA, θα αποκαλύψει και τα συντηρητικά χαρακτηριστικά των αριστερών άθεων δημοκρατών ανά την ευρώπη. Αυτή η τελευταία διάσταση με απασχολεί περισσότερο από όλα, διότι εάν είναι εμφανής ο ρατσισμός των ακροδεξιών ή ο ρατσισμός των απανταχού πατριωτών αριστερών, ο ρατσισμός των αριστερών ή ακροαριστερών ευρωπαίων δημοκρατών παραμένει καμουφλαρισμένος. Τα ευφυολογήματα του τύπου είμαι άθεος δεν υποστηρίζω καμμία θρησκεία που ξεστομίζουν όλοι αυτοί/ες οι λευκοί/ες δυτικοί/ες αριστεροί/ες τοποθετημένα σε μια ήπειρο που έχει μειονοτικό μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια βρίσκεται σε αμυντική θέση λόγο του αντιισλαμισμού και των πολέμων στις χώρες καταγωγής τους, δεν τους καθιστούν ουδέτερους/ες στον πόλεμο που διεξάγεται εναντίον του πληθυσμού αυτού, αλλά σιωπηλούς συμμάχους των χριστιανών αντι-μουσουλμάνων. Η απέχθειά τους για την θρησκεία και η πολυθρύλητη αθεΐα τους, διόλου δεν διαφεύγει των χριστιανικών προτύπων και ένας από τους θεωρητικούς της αριστεράς που οι ίδιοι υποστηρίζουν τους το υπενθυμίζει. Ο Ζίζεκ μιλώντας για την αθεΐα θεωρεί ότι αυτή αποτελεί μια πτυχή της χριστιανικής θρησκείας και μάλιστα συνυφαίνεται άρρηκτα μαζί της. Ο ίδιος βλέπει στην σταύρωση του θεανθρώπου σε σχέση με το Ιουδαϊκό παρελθόν της θρησκείας αυτής, την αποδόμηση του θεού, του Μεγάλου Άλλου που εγγυάται το νόημα στις ζωές μας και εκεί εστιάζει το νόημα της περίφημης φράσης Πατέρα γιατί με εγκατέλειψες που ξεστόμισε ο Χριστός πάνω στο σταυρό. Για τον λευκό αυτόν άντρα ψυχαναλυτή ο μόνος δρόμος για να φτάσεις στην αθεΐα περνά μέσα από τον χριστιανισμό και μάλιστα ο χριστιανισμός με το διαστροφικό του χαρακτήρα συνιστά την αθεΐα. Ο Ζίζεκ δεν έχει γίνει τυχαία ο σταρ της αριστερής διανόησης, μήτε τυχαία είναι η στροφή των μετααυτόνομων σαν τον Νέγκρι στην φιγούρα του χριστιανού Φραγκίσκου στης Ασίζης ή των αναρχικών ευρωπαίων στα χιλιαστικά χριστιανικά κινήματα των Αναβαπτιστών χριστιανών του Μεσαίωνα. Όλοι τούτοι βρήκαν ένα κοινό για να μπορέσουν επιτέλους να θεωρήσουν τον εαυτό τους ευρωπαίο μακριά από τους εθνικισμούς και αυτό λέγεται οι χριστιανικές ρίζες του ευρωπαϊκού επαναστατικού πνεύματος. Μέσα σε αυτό το χριστιανικό πνεύμα συμφώνησαν όλοι από τους υποστηρικτές του Κάμερον έως κάποιους έλληνες αναρχικούς ότι είναι όλοι Charlie, γιατί χτυπώντας τον Hebdo χτυπούσες την ελευθερία του λόγου, την δημοκρατία στην ευρώπη. Λες και η δημοκρατία ευρωπαϊκού τύπου δεν έχει στην ιστορία της εγγεγραμμένες ανεξίτηλα άπειρες διώξεις ενάντια σε αιρετικές επαναστατικές σκέψεις και λόγους, μέσα από τους μηχανισμούς λογοκρισίας που εφευρίσκει ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. Λες και η γαλλική δημοκρατία σήμερα δεν φιμώνει τις μάζες ανέργων που κατοικούν στα γκέτο που αναφλεγήκαν το 2005 ώστε να γίνουν επιτέλους ορατοί. Εάν κάτι αυτή τη στιγμή συνέχει ιδεολογικά την ευρώπη δεν είναι παρά ο χριστιανισμός με όλα τα συμπαρομαρτούντα του την αθεΐα, την καθολικότητα των δικαιωμάτων του ανθρώπου, τις δημοκρατίες δυτικού τύπου και κυριότερα τον αντιισλαμισμό του. Από μια λεσβία και έναν γκέι της Βερολινέζικης σκηνής, έως έναν γάλλο ψηφοφόρο του Σαρκοζί, από έναν σεξιστή εργάτη ψηφοφόρο του συριζα έως μια σουηδή φιλελευθερη στέλεχος επιχείρησης όλοι για διαφορετικούς λόγους παρότι κατά τα άλλα εχθροί, θα δήλωναν άνετα την αποστροφή τους στον μουσουλμανισμό του σήμερα. Κι εδώ μεσα στις πολιτικές, οικονομικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις που μπορεί να σοβουν στην γηραιά ήπειρο ένα νέο ενωτικό ιδεολογικό στρατόπεδο γεννιέται εκείνο του αντιισλαμισμού. Ο εχθρός συστήνει κοινότητα. Ενότητα είναι άλλωστε το σύνθημα της πορείας που κάλεσε η κυβέρνηση Hollande και θα παραβρεθούν αρκετοί πρωθυπουργοί και απλοί δημοκράτες πολίτες σήμερα. Και εάν στην γαλλία αυτή η πορεία μπορεί να πλαισιωθεί από κοινότητες μουσουλμάνων που διαφωνούσαν με το χτύπημα ή την οικογένεια του μπάτσου που σκοτώθηκε και ήταν μουσουλμάνος στην ελλάδα είναι διαφορετικά τα πράγματα.

Ζω σε μια χώρα όπου παθητικά υποστήριξε ο πληθυσμός της κι όχι μόνο το κράτος ως θεσμός, σφαγές μουσουλμάνων γειτόνων όπως στην Srebrenica, όπου μπορεί να μεγάλωσα δίπλα σε ένα από τα άπειρα τζαμιά της επικράτειας αλλά να μην είδα ποτέ έναν μουσουλμάνο να προσεύχεται σε αυτά παρά μόνο σε υπόγεια του Αγ. Παντελεήμονα τα οποία είχαν δεχθεί άπειρες επιθέσης με μολότοφ από φασίστες κατοίκους· μήτε είδα έναν εβραίο να κυκλοφορεί με την δική του ενδυμασία ενώ η εβραϊκή συναγωγή ήταν λίγο παραδίπλα. Εδώ που στην πορεία των μουσουλμάνων κατά βάσει κατοίκων των κέντρων κράτησης και των κρατητηρίων το 2009 με αφορμή το σκίσιμο του κορανίου από μπάτσο, οι περισσότεροι ανέγνωσαν την οργή των καταπιεσμένων ταξικά εργατών κι όχι κάποια θρησκευτική καταπίεση, ακυρώνοντας τα ίδια τα λεγόμενα των όσων συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής. Εδώ λοιπόν θέλω να υπενθυμίσω σε αυτούς που θα μου πουν ότι θα πολεμούσαν ενάντια σε διαχωρισμούς βάσει τάξης, έθνους ή φύλου αλλά όχι για υπάρξει ένα τζαμί, μια συναγωγή, μια πεντηκοστιανή εκκλησία στην πόλη το κείμενο του  Mike Davis, ο Πλανήτης των Παραγκουπόλεων. Εκεί ο πολεοδόμος μελετώντας αυτές τις νέες μορφές γειτονιών που στεγάζουν την ανερχόμενη παγκόσμια αστεακή φτώχεια, εκεί όπου στοιβάζεται μια πλεονάζουσα ανθρωπότητα διαπιστώνει, ότι η αριστερά και η αναρχία θα έλεγα εγώ, με όλες τους τις θεωρητικές κατηγορίες και θεάσεις του κόσμου απουσιάζουν παντελώς. Όσο δε για τις δυτικού τύπου δημοκρατίες από αυτές το μόνο που βλέπουν κατά τη γνώμη μου είναι τα όπλα που πουλάνε στα αστυνομικά καθεστώτα. Οι μαρξιστικές αναλύσεις περί κεφαλαίου έχουν δώσει την σκυτάλη στην ανάγνωση των ιερών κειμένων της βίβλου και του κορανίου, όχι μόνο από άντρες αλλά και από μια θρησκευόμενη transsexual ίσως στις φαβέλες του Ριο ντε Τζανέιρο. Ξετυλίγοντας το νήμα ανακαλύπτει ο Davis ότι ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα στην Λατινική αμερική η κίνηση ήταν φανερή όταν πρώην συνδικαλιστές των IWW είχαν μετατραπεί σε κήρυκες και ίδρυαν εκκλησίες με χαρακτηριστικά που αντιστοιχούσαν στην προοπτική που έθεταν τα τότε εργατικά κινήματα. Η θρησκείες λοιπόν μπαίνουν στο προσκήνιο των διεθνών αγώνων των από τα κάτω και είναι τουλάχιστον αφελές να αρνούμαστε να συζητάμε και να κατανοούμε τις οπτικές αυτές των «υποταγμένων», των φιμωμένων. Όπως θα πει εξαίσια σε κάποιο σημείο Αν ο θεός πέθανε στις πόλεις τις βιομηχανικής επανάστασης αναστήθηκε πάλι στις μεταβιομηχανικές πόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου» και έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε για αυτόν.

 Betonjc

Επίφαση

Posted in Uncategorized on 29/09/2013 by betonjc

Λίγα λόγια από τον Bolaño για τις συλλήψεις των ναζιστών από την κυβέρνηση των πογκρόμ του Ξένιου Δία, των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, των διώξεων οροθετικών γυναικών και της διαπόμπευσης βασανισμένων εχθρών της. Μια παρατήρηση για την ελληνική κοινωνία των ψηφοφόρων πολιτών.

«Η επίφαση είναι μια δύναμη κατοχής της πραγματικότητας, συλλογίστηκε, ακόμα και της πιο ακραίας πραγματικότητας. Ζούσε μέσα στις ψυχές των ανθρώπων και επίσης στις κινήσεις τους, στη θέλησή τους και στον πόνο τους, ζούσε στον τρόπο που τακτοποιεί κανείς τις αναμνήσεις του και στον τρόπο που επιλέγει τις προτεραιότητές του. Η επίφαση αφθονούσε στα σαλόνια  των βιομηχάνων αλλά και στην πλέμπα. Υπαγόρευε κανόνες, εξεγείρονταν εναντίον των δικών της κανόνων (σ’εξεγέρσεις που μπορεί να ήταν αιματηρές, όμως παρ’όλα αυτά δεν έπαυαν να είναι επιφάσεις) υπαγόρευε νέους κανόνες. Ο εθνικοσοσιαλισμός ήταν το απόλυτο βασίλειο της επίφασης. Η αγάπη,  συλλογίστικε, σε γενικές γραμμές είναι άλλη μια επίφαση… η αγάπη η κοινή η συνηθισμένη αγάπη, ο έρωτας ενός ζευγαριού, με προγεύματα και δείπνα, με ζήλιες και χρήμα και θλίψη, είναι θέατρο, δηλαδή είναι μια επίφαση. Η νεότητα είναι μια επίφαση της δύναμης, ο έρωτας μια επίφαση της ειρήνης… » [1]


[1] Roberto Bolaño 2666, μτφ Κρίτων Ηλιόπουλος, εκδ Άγρα 2011,  σ.963, η επισήμανση δική μου

Betonjc

Χ2013 Περιστέρι-Αμυγδαλέζα (Sonapur)

Posted in Uncategorized on 20/09/2013 by betonjc

Labourers exiting a bus

Τον Aύγουστο του 2013 πέρα από την πάταξη της εισητηριοδιαφυγής το υπουργείο Μεταφορών εγκαινίασε μια νέα λεωφορειακή γραμμή. Την γραμμή Περιστέρι-Αμυγδαλέζα. Σκοπός της νέας αυτής γραμμής είναι να ενώσει τις εργατικές πολυκατοικίες του Περιστερίου με το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών της Αμυγδαλέζας. Οι ιθαγενείς του μπετόν επιτέλους θα πάψουν να επικοινωνούν με σήματα καπνού από τις κουφάλες των απολιθωμένων δέντρων με μπαλκόνια και θα υποστούν την τυραννία της οικειότητας του στρατοπέδου. Ο υπουργός εμπνευστής της δεν είναι άλλος από τον νυν υπουργό μεταφορών Μ. Χρυσοχοίδη. Ο ίδιος ξεκίνησε από την πάταξη της λαθρομετανάστευσης κάνοντας επιχειρήσεις σκούπα κατά μεταναστών και στέλνοντας λεωφορεία στην Αμυγδαλέζα και συνεχίζει με την πάταξη της λαθρεπιβίβασης σε όσα λεωφορεία φεύγουν από εκεί.

Η λεωφοριακή γραμμή αυτή ονομάστηκε Sonapur (Χρυσή Γη στα ινδικά) προς τιμήν του προαστίου του Dubai το οποίο έδωσε και την ιδέα δημιουργίας της. Το προάστιο αυτό είναι ένας εργατικός καταυλισμός/στρατόπεδο που το λεωφορείο πάει δύο φορές την ημέρα, μία το πρωί και μία το βράδυ. Οι κάτοικοί του είναι οι εργάτες από το Πακιστάν, την Ινδία και χώρες της Αφρικής και είναι παράνομο να κυκλοφορήσουν έπειτα από δωδεκα ως δεκαοχτώ ώρες εργασίας στην πόλη του Dubai. Τρώνε καθημερινά ψωμί, ένα κρεμμύδι, τρεις ντομάτες, πέντε πιπεριές. Τα διαβατήρια τους τα κατάσχει η εταιρία που τους προσλαμβάνει μετά την είσοδό τους στην χώρα και οι απλήρωτοι μισθοί είναι πολύ συχνό φαινόμενο. Οι ίδιοι δηλώνουν παγιδευμένοι γιατί οι πολλοί χαμηλοί μισθοί δεν τους επιτρέπουν να αποπληρώσουν ούτε την βίζα εργασίας και τα ναύλα που πλήρωσαν δανειζόμενοι πίσω στη χώρα τους και πουλώντας ότι είχαν. Κάθε απόπειρα διεκδήκησης καλύτερων συνθηκών διαβίωσης ή ακόμα και των δεδουλευμένων αντιμετωπίζεται με την Μανωλάδεια μέθοδο του Ξένιου ντόπιου θεού. Δουλεύουν κάτω από 55 βαθμούς κελσίου χτίζοντας ξενοδοχεία και πολυτελείς κατοικίες και ο αριθμός των νεκρών μεταναστών εργατών έχει πάψει να καταγράφεται όταν το 2005 ο Ινδός πρόξενος κατέγραψε 971 θανάτους ομοεθνών του μόνο εκείνη τη χρονιά. Το προάστιο αυτό δεν είναι το μόνο αλλά μια σειρά από προάστια στρατόπεδα φιλοξενούν τέτοιους εργάτες σε όλη την επικράτεια των Αραβικών Εμιράτων. Για περισσότερα σχετικά με την κατάσταση των μεταναστών εργατών εκεί δείτε άρθρο από guardian, ρεπορταζ από al jazeera και ένα φωτορεπορτάζ.

Τον απρίλιο του 2013 λοιπόν ξεκίνησε η χάραξη της γραμμής Sonapur μετά από το νόμο που έδωσε άδεια να απασχοληθούν ως μισθωτοί οι «ανεπιθύμητοι» κράτούμενοι/ες της Αμυγδαλέζας και άλλων στρατοπέδων συγκέντρωσης από κάποια εταιρία, όταν δεν πλένουν τα αμάξια των μπάτσων και δεν καθαρίζουν το στρατόπεδο. Λίγο καιρό πριν με το προπαρασκευαστικό σχέδιο Θέτις είχε επιτραπεί άστεγοι/ες, χρήστες/ριες ναρκωτικών,σεξεργάτριες και άλλοι «ανεπιθύμητοι» του Περιστερίου ή άλλων γειτονιών να κρατούνται δοκιμαστικά στην Αμυγδαλέζα και να υφίστανται αναγκαστικές ιατρικές εξετάσεις. Στο μέλλον έχει εξαγγελθεί η αύξηση των επιτρεπόμενων επιβατών στα λεωφορεία της γραμμής και με ξεχωριστές θέσεις για μικροωφειλέτες/ριες.  Τον Αύγουστο 2013 με αφορμή το πρώτο δρομολόγιο της γραμμής οι κρατούμενοι/ες στην Αμυγδαλέζα εξεγέρθηκαν. Όχι δεν εξεγέρθηκαν μόνο για την παράταση της κράτησής τους σε δεκαοχτάμηνο, εξεγέρθηκαν καίγοντας το ίδιο στρατόπεδο συγκέντρωσης το οποίο έχει αρχίσει να επεκτείνεται στην πόλη της Αθήνας με τον Ξένιο Δία και να περιβάλει και τους κατοίκους του Περιστερίου. Τρεις μέρες αργότερα επιβεβαιώνονταν οι προβλέψεις των εξεγερμένων, όταν ένας άνεργος περιστεριώτης εκτελέστηκε τυχαία (τροχαίο ατύχημα είπαν) με την κατηγορία της λαθρεπιβίβασης.

Τα δύο συμβάντα της εξέγερσης και της τυχαίας εκτέλεσης αποκόπηκαν, όχι μόνο λόγω καλοκαιρινής ραστώνης που καθιστά την σκέψη οκνηρή, αλλά κυρίως λόγω μιας νοοτροπίας που ανθίζει χρόνια τώρα.

Ελάχιστοι/ες σκέφτονται οτι οι κρατούμενοι αυτοί που με τον Ξένιο Δία και τα πογκρόμ πρώτοι βίωσαν την περιστολή της ελευθερίας κίνησης τους εντός πόλης ξέρουν πολύ καλά πως είναι να είναι να νιώθεις αποκλεισμένος από τις μετακινήσεις, αποκλεισμένος από το να ψάξεις δουλειά, από το να δείς φίλους που μένουν μακριά.  Ελάχιστοι/ες μιλούν για το οτι οι εξεγερμένοι γνώριζαν τους λόγους που ο νεκρός είχε παλέψει νωρίτερα με τον ελεγκτή και για αυτούς κι άλλους τόσους πάλευαν οι ίδιοι καίγοντας το μελλοντικό κέντρο «φιλοξενίας» ανέργων σαν τον Καναούτη.

Έτσι ενώ ο νεκρός μνημονεύθηκε και τιμήθηκε με πορεία και τελετουργικό μπάχαλο ιθαγενών του μπετόν, ως νεκρός ενός πολέμου κατά των φτωχών, οι εξεγερμένοι κοντινοί του μετανάστες θάφτηκαν στην σιωπή όχι μόνο των media αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας των αντιστεκόμενων. Το γαλανόλευκο χρώμα δεν είναι το χρώμα μόνο του δημόσιου μητνιακού λόγου, αλλά τείνει να ποτίσει και τον ανατρεπτικό λόγο. Ο θάνατος ενός ανέργου την στιγμή ελέγχου των εισητηρίων ήταν σοκαριστικός και αιτία αντίδρασης για αριστερούς/ες και μιας μερίδας  αναρχικων όχι γιατί ήταν θάνατος και εξόντωση ενός ακόμη «ανεπιθύμητου» ιθαγενή του μπετόν, αλλά γιατί ήταν έλληνας(πιο οικείος) αυτός που υπέστη την τυχαία εκτέλεση (τροχαίο ατύχημα είπαν). Αν ήταν διαφορετικά τότε αναρωτιέμαι γιατί δεν τελέσθηκαν τελετουργικά μπάχαλα ή έστω μια πορεία για την τυχαία εκτέλεση(ναυάγιο είπαν) οχτώ λαθρεπιβατών βάρκας στην Κω ένα μήνα πριν. Αυτοί δεν πρόσφυγες ενός πολέμου κατά των φτωχών, αυτοί δεν ήταν λαθρεπιβάτες, δεν τους κυνήγησε ένας ελεγκτής; Αναρωτιέμαι επίσης γιατί η πορεία στην Αμυγδαλέζα το σάββατο 24 σεπτέμβρη που κάλεσε έστω και αργοπορημένα το ΚΕΕΡΦΑ για αλληλεγγύη στους εξεγερμένους κρατούμενους/ες στην Αμυγδαλέζα είχε ελάχιστο κόσμο κατά πλειοψηφία κόσμο από μεταναστευτικές κοινότητες και το πολύ εκατό άτομα από την αριστερά και την αναρχία μαζί, ενώ η πορεία για τον Καναούτη που έγινε τον Αύγουστο συγκέντρωσε δύο με τρεις χιλιάδες άτομα. Θα μπορούσαν να ναι και οι δυο μεγαλύτερες ή τουλάχιστον ίδιες. Το σκηνικό δεν είναι καινούριο. Και  παλαιότερα για να μην ξεχνιόμαστε η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν αιτία μιας πανελλαδικής εξέγερσης του Δεκέμβρη 2008, αλλά ο λίγες ημέρες πριν θάνατος του Μοχάμεντ Ασράφ(24/10/2008) στο χαντάκι της Πέτρου Ράλλη μετά από ανελέητο κυνήγι των μπάτσων στην Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητος με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Η αριστερή ρητορική χρόνια τώρα για να συλλέξει ψήφους συναγωνίζεται την δεξια στο ποιος είναι πιο καλός πατριώτης. Από την άλλη ένα μέρος της αναρχίας και της διεθνιστικής αριστεράς για να μαζικοποιήσει τον αντιρατσιστικό αγώνα επικαλείται το παρελθόν του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των ΕΑΜιτών, απευθυνόμενη σε ομοεθνής της ή άλλοτε θέτει  μαρτυρικά τον αρρενωπό εαυτό της προστάτη των ‘αδυνάμων’ μεταναστών στις γειτονιές τους, αντί να στραφεί στο παρόν και να προσπαθεί να ενισχύσει τις σχέσεις με άτομα, κοινότητες και δίκτυα μεταναστών που τελικά τους αφορά και περισσότερο το ζήτημα και το χουν σε επίπεδο σύγκρουσης. Συχνά ακούω την ασύλληπτη φράση από συντρόφους ‘οι μετανάστες/ριες φταίνε για αυτό, αυτοί/ες δεν έρχονται όταν τους καλούμε’, δίχως ίχνος αυτοκριτικής από μέρους μας, δίχως να αναρωτιόμαστε που φταίμε εμείς. Δεν αναρωτιομαστε για το πόσο εμείς έχουμε κατηχήσει στο δόγμα της εθνικής(με κύριο στοιχείο την οικειότητα) ή της δυτικοευρωπαϊκής ταυτότητας (με κύριο στοιχείο τον αντιισλαμισμό) και πόσο αυτό μας εμποδίζει στην παραγωγή και σύνδεση αγώνων για την επιβίωση πια ενός πολυεθνικού προλεταριάτου των Αθηνών που είμαστε  όλοι μέρος του.

Οι αγώνες στην Αμυγδαλέζα και στα υπόλοιπα κέντρα κράτησης μεταναστών είναι αγώνες ενάντια στο στρατόπεδο συγκέντρωσης που περνώντας το δικό του τσιμεντένιο φράχτη επεκτείνεται στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης και μας αφορούν όλους/ες. Αν δεν σταματήσουμε αυτή την κίνηση τώρα πολύ σύντομα όπως έγινε με τα μεροκάματα, το μέλλον δεν θα ναι καμμένα λεωφορεία του Δεκέμβρη 2008 της Αθήνας ή της Ινσταμπουλ και της Βραζιλίας, αλλά τα λευκά λεωφορεία της  Sonapur που θα μας μεταφέρουν.

Η φρίκη των πατρίδων είναι ήδη εδώ 

Αλληλεγγύη στους 65 διωκώμενους της εξέγερσης μεταναστών στην Αμυγδαλέζα.

Υ.Γ

Το κείμενο γράφτηκε λίγες μέρες πριν την δολοφονία του Killah P. Η δολοφονία αυτή δεν ξεφεύγει από τα παραπάνω αφού η δολοφονία του Sahzad Luqman και τόσων άλλων μεταναστών από χρυσαυγήτες ήταν μια εικόνα από το μέλλον ημών και δεν είχαν τότε λάβει την αντίστοιχη προσοχή και αντιμετώπιση, όχι μόνο από το ουτως ή αλλως φασιστομηντιακό καθεστώς που και τώρα μιλά για βιοπαλαιστή δολοφόνο, αλλά ούτε και από την πλειοψηφία των αντιστεκόμενων.

Betonjc

einstürzende neubauten

Posted in Πόλεις on 14/05/2013 by betonjc

Vergara Michigan Detroit Central train Station

Ο Camilo José Vergara, ένας αμερικάνος φωτογράφος από τη Χιλή που μελετά τα γκέττο και τις κατεστραμμένες πόλεις μέσα στο χρόνο, πρότεινε στα μέσα των 90’ς να μετατραπεί όλο το κέντρο του Detroit σε ένα ‘πάρκο ερειπίων’ ή σε μια ‘Αμερικάνικη Ακρόπολη’. Εκεί όπου άνθισε ο αμερικάνικος βιομηχανικός πολιτισμός και ο Ford έφτιαξε το τεράστιο εργοστάσιό του εδώ και τριάντα χρόνια απομένουν ερείπια, ενώ σχεδόν το 50% του πληθυσμού έχει εγκαταλείψει το κέντρο της πόλης την περίοδο από την πετρελαϊκή κρίση του 1973 μέχρι σήμερα, είτε για κάποιο μακρινό προάστιο της μητροπολιτικής περιοχής, είτε για άλλη πολιτεία. Το Detroit πέρα από τις ελάχιστες πόλεις του βορρά με τεράστιο πληθυσμό αφροαμερικάνων (βιομηχανικών εργατών άλλοτε), περα από κοιτίδα της Techno μουσικής και σκηνικό της ταινίας Robocop, είναι από τους πρώτους δήμους παγκοσμίως που μίλησε για πτώχευση το 2012 μιας και σχεδόν το 50% των κατοίκων του αδυνατούσε να πληρώσει τους δημοτικούς φόρους το 2011.

Vergara Dry Bones

Η έννοια Detroitisation είναι μια έννοια αμερικάνικής κοπής που σημαίνει την βίαιη παρακμή μίας πόλης, αλλά χωρίς αυτή να γίνει με σπέκουλα του real estate κεφαλαίου μια ευκαιρία για εκμετάλλευση μέσω gentrification(εξευγενισμού).  Η έξοδος των κατοίκων μεσαίας και ανώτερης τάξης, η υψηλή ανεργία, οι ακατοίκητες γειτονιές, η γκεττοποίηση μεγάλων περιοχών, τα υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας, οι ημιδιαλυμένες υποδομές κοινής ωφέλειας (συγκοινωνίες, καθαρισμός, υδρευτικό σύστημα, ηλεκτρικό ρεύμα…) και το πλήθος εγκαταλελειμένων, διαλυμένων κτηρίων είναι τα χαρακτηριστικά του. Το φαινόμενο ερήμωσης αυτής της πόλης, που γίνεται ηδονοβλεπτικά θέμα πολλών φωτογράφων, δεν έχει να κάνει μόνο με την αποβιομηχάνιση αλλά και με την πολιτική των στεγαστικών δανείων που έδωσαν οι τράπεζες σε φτωχούς κυρίως αφροαμερικάνους και την μετέπειτα κατάσχεση μαζικά κατοικιών, λόγω αδυναμίας αποπληρωμής τους. Ένας δημοσιογράφος θέλησε με τον κυνισμό που διακρίνει τους μεταμοντέρνους φιλελεύθερους να αποδείξει το πόσο άδεια είναι η πόλη παίζοντας γκολφ κατά μήκος της πόλης, και ακολουθώντας την μπάλα του από την μία άκρη ως την άλλη.

 Η Ordos είναι ένα διαφορετικό νέο φαινόμενο πόλεων φαντασμάτων που συμβαίνει τώρα στην Κίνα, ένα είδος κατεδαφισμένων νεόκτιστων, einstürzende neubauten όπου η silence είναι sexy. Αυτή η κατάσταση δεν παρήχθη προφανώς λόγω της αποβιομηχάνησης, αλλά λόγω της παρανοϊκής ανάπτυξης του κεφαλαίου των κατασκευαστικών εταιριών υπό τις εντολές του κράτους για να αναχαιτιστεί η ανεργία μετά τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και να καταγράφονται θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης. Η Ordos είναι ένα ερείπιο ήδη από την θεμελίωση της. Όμοιες καταστάσεις βρίσκουμε σε μικρότερο βαθμό σε προάστια στην Ιρλανδία και την Ισπανία που με την φούσκα ακινήτων που έσκασε τα μισοτελειωμένα ή μόλις ολοκληρωμένα σπίτια έμειναν άδεια. Αυτές οι πόλεις θα μείνουν στην ιστορία ως οι πρώτες πόλεις που παρήκμασαν χωρίς ποτέ να κατοικηθούν.

 ordos artificial river and costruction siteordos kangbashi

Στον αντίποδα των παραπάνω βρίσκεται το Βερολίνο το οποίο φέρει αυτή τη στιγμή τα Ευρωπαϊκά πρωτεία του gentrification και ίσως  του μεγαλύτερου πόλου έλξης μεταναστών από το νότο και τουριστών από όλο τον κόσμο. Τα ενοίκια και το κόστος ζωής ανεβαίνουν αισθητά χρόνο με το χρόνο, οι παλιοί κάτοικοι των γειτονιών και οι πιο φτωχοί μετανάστες αναγκάζονται να μετακομίσουν όλο και πιο μακριά από τις περιοχές του κέντρου όσο τα μπαράκια ανοίγουν στη γειτονιά τους. Οι δουλείες για τους μετανάστες γίνονται πιο σπάνιες από πρίν, τα τέκνο κλάμπ κάνουν χρυσές δουλειές και οι εταιρίες υψηλής τεχνολογίας ανοίγουν η μία μετά την άλλη στα κουφάρια των παλιών εργοστασιακών χώρων. Εκεί αναπτύσσεται όμως και ένα κίνημα κατά των εξώσεων που συνεχίζονται στις παλιές φτωχογειτονιές μεταναστών όπως το Neukolln που πήραν τα ηνία από εκείνες του ανατολικού Prenzlauer berg, Friedrichschein, εκεί ζουν πολλές φυλές(ψιλολευκοί οι περισσότεροι όμως) του κόσμου, εκεί όντως χτυπά η καρδιά της γριας ευρώπης, αλλά με βηματοδότη.

hipster antifa

Γιατί όμως μιλάω για το Detroit, την Ordos  και το Βερολίνο από την κωλοτρυπίδα της μεσογείου που λέγεται Αθήνα; Γιατί σε ένα περίπατο ανέργου (με στοιχεία προαυλισμού έγκλειστου) την Τρίτη μετά το πάσχα στο άδειο κέντρο έβλεπα τους ορίζοντες του Detroitisation, του gentrification και της Ordos να πτυχώνονται, να ράβονται στα μέτρα μιας βαλκανικής μητρόπολης. Ή γιατί το εγκαταλελειμένο ΙΚΑ στη Πειραιώς με τους αστέγους απέχει 5 λεπτά από το πανάκριβο εστιατόριο Βαρούλκο με τις παρκαρισμένες jagouar και από το τρέντυ πολύβουο Γκάζι με τα άδεια εδώ και χρόνια νεόδμητα loft διαμερίσματα του.  Ή ίσως επειδή μιλώντας στη Φωκίωνος Νέγρη με ένα τύπο από το Κονγκό μου πε ότι η Αθήνα είναι για τους μετανάστες/ριες είναι ότι ήταν η Αίγυπτος για τους Εβραίους, ένας τόπος σκλαβιάς από τον οποίο ο θεός πρέπει να τους οδηγήσει μακριά και σκεφτόμουν οτι ο θεός πέθανε στη δύση. ¨Η ίσως γιατί ενώ το gentrification του κέντρου γύρω από την Ομόνοια έχει κάνει κάποια βήματα με τις ρατσιστικές σκούπες των μπάτσων (Ξένιος Δίας, Θετις) και με τις αλα Berlin σπέκουλες του real estate κεφαλαίου [rethink athens, λειτουργία του κλάμπ Ρομάντζο στην Αναξαγόρα από το Bios, αγορά των μονοκατοικιών του μεταξουργείου από τον Τσάκωνα, πώληση μισοτιμής φιλέτων του δημοσίου μέσω ΤΑΙΠΕΔ κ.α] το Detroitisation παραμονεύει με τα άδεια διαμερίσματα, με τα μη εξυπηρετούμενα στεγαστικά δάνεια,  με τα κλειστά μαγαζιά της Σταδίου και της Πατησίων, με τα εγκαταλελειμένα εργοστάσια του Περισσού, του Ταύρου, της Νέας Φιλαδέλφειας, με τις κατεστραμμένες υποδομές  (ιδιωτικοποιημένα ή υπο ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ, νερό, λεωφορεία), με την ανεργία στα ύψη, με την μετανάστευση της μεσαίας τάξης στο εξωτερικό  και η Ordos επίσης με τις άδειες νεόδμητες πολυκατοικίες που αρχίζουν να χαλάνε.

Τίποτα  τελικά δεν μας λέει περισσότερα για το πώς θα γίνει αυτή η πόλη πέρα από αυτό που υπάρχει:  μια πόλη από μπετόν των ρομποκοπ νεοναζί Δελτάδων που δέ(ρ)νουν όποιον δεν τους μοιάζει, των άνεργων στις ουρές του ΟΑΕΔ από όλα τα έθνη που αράζουν στις πλατείες, χορεύουν dubstep και τραγουδούν hiphop πίνοντας μπάφους, των ρατσιστών/ριών ελληναράδων που καβλώνουν με τον Μιχαλολιάκο στην TV, των απελπισμένων μεταναστών/ριών ρακοσυλλεκτών/μικροπωλητών/σεξεργατών/ανέργων,  των πλούσιων εργολάβων που διοικούν ιδρύματα τέχνης(JP Aβαξ), των τραπεζιτών με τα πούρα και τα αλεξίσφαιρα Cayenne, των hipster του Bios που καταναλώνουν όπου και ότι τους πουν, των καθηγητών που επιστρατεύονται πριν απεργήσουν, των υπό απόλυση εργαζομένων που εργάζονται περιμένοντας τους μισθούς προηγούμενων μηνών, των εφήβων που εργάζονται μόνο για να έχουν άδεια διαμονής, των γατιών που λιάζονται στον ήλιο και των σκυλιών που κατουράνε στις γωνιές. Μια πόλη που την κατοικούν φαντάσματα του εαυτού τους, δράκουλες γιάπηδες, κανίβαλοι όλων των φυλών και ζόμπι ρατσιστές. Μια πόλη που κάνει βουτιά στα βαθιά.

Peiraios street-Athens-February-2013

Goodmorning Vietnam

Posted in Πόλεις on 26/02/2013 by betonjc

Cityscape_s_04

Βγαίνοντας από το φαλαφελτζίδικο στη Βάθης σήμερα το μεσημέρι αντίκρυσα μια κουστωδία κονκισταδόρων να περιφέρουν μια πεντάδα ιθαγενείς και να σταματούν όποιον άλλον δεν είχε λευκό χρώμα για να τον πάρουν μαζί τους στο ΑΤ Ομονοίας για εξακρίβωση στοιχείων. Λίγο πιο πέρα ένα σμήνος πρεζαίων λιαζόταν και τιτίβιζε επί  της πλατείας κάτω από τον Αττικό ουρανό. Είμαστε ο Ανθός της Ελληνικής Νεολαίας κραύγαζαν τα δέντρα δίπλα τους και ατσάλινα τζιτζίκια ξερνούσαν στο φανάρι από υπερβολική κατανάλωση μπεντζίνας. Ο μαν (άραβας) που δουλεύει στο μαγαζί με το φαλάφελ δουλεύει εφτά ημέρες τη βδομάδα, 12 ώρες τη μέρα. Χθές όμως νταβατζήδες πέριξ των εξαρχείων πλακώθηκαν με Πακιστανούς μετανάστες μικροπωλητές τσιγάρων στην οδό Στουρνάρη για να τους πουλήσουν προστασία στέλνοντας έναν από αυτούς σοβαρά τραυματισμένο στο νοσοκομείο. Έπειτα κάναν ντου οι μπάτσοι στην πλατεία. Το Σάββατο μία σφαίρα στο πόδι έφαγε ένας 19χρονος «αλλοδαπός» στην συμβολή των οδών Ζωοδόχου πηγής και Βαλτετσίου. Την ίδια μέρα 23/2 τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο στρατόπεδο κράτησης μεταναστών της Αμυγδαλέζας και ξυλοκόπησαν τους απεργούς πείνας που διαμαρτύρονταν για την δίχως αιτία παρατεταμένη κράτησής τους, αναφέρουν σπασμένα πόδια και χέρια και οτι τους έσερναν στα χαλίκια έχοντας κάνει χρήση δακρυγόνων σε εσωτερικό χώρο. Ένα πτωμα τσιμεντωμένο και δεμένο πισθάγκωνα βρέθηκε στην Αυλίδα λίγες μέρες πριν. Από την αρχή της επιχείρησης Ξένιος Ζευς  ως τις 15.02.2013 έχουν προσαχθεί 79.648 ιθαγενείς και έχουν συλληφθεί  μόνο 4.538 από αυτούς, γιατί  πληρούσαν τις παράνομες προϋποθέσεις παραμονής στη χώρα. Και τελικά όλα αυτά ήταν ένα χάδι μπρος σε αυτό που η Επιστημονική Πραγματικότητα απεργάζεται για τα επόμενα μερόνυχτά μας. Μου το επιβεβαίωσε μια παραμελημένη είδηση σήμερα το βράδυ.  Την Blackwater με την ονομασία πια Academi φέρεται να προσέλαβε το ελληνικό κοινοβούλιο για την φύλαξή του (έπειτα από πρωτοβουλία του Μειμαράκη), σύμφωνα με δήλωση πρώην αξιωματούχου του υπουργείου Εξωτερικών.

 Αν στα εργασιακά δεν απέχουμε και πολύ όπως έλεγε ένας σύντροφος από τους Νότιο αφρικάνους ανθρακωρύχους που πυροβόλησαν στην ψύχρα οι μπάτσοι γιατί απεργούσαν και κρατάγαν λοστούς και πέτρες. Στο ζήτημα της πόλης δεν απέχουμε και πολύ από τις γειτονιές της Βαγδάτης ή τις φαβέλες του Ρίο, ή τις κυβερνοπάνκ πόλεις που ο ιδιωτικός στρατός εισβάλει με hammer και ελικόπτερα για να τις ισοπεδώσει και να τις αποικήσει.

Η περίοδος θήρευσης έχει ξεκινήσει.

Καλωσήλθατε στη ζύμωση του πραγματικού.

Face Racism, Deface

Posted in Uncategorized on 03/12/2012 by betonjc

Pantokrator_of_Sinai  sciopod-cyclops-duplex-blemmya-cynocephalos-sebastian-mc3bcnster-cosmographia-about-1559-page-1080-monsters1

Ενα απόσπασμα από τα Xίλια Eπίπεδα των Deleuze & Guattari που μιλά για το ρατσισμό λίγο διαφορετικά από ότι συνήθως. Με αφορμή τους 57.007 προσαχθέντες (ως τώρα) που τόλμησαν με το μελαμψό ή το μαύρο πρόσωπο τους να κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας. Με αφορμή τις ιερόδουλες που φυλακιστήκαν και διαπομπεύθηκαν από την ΕΛ.ΑΣ για να γαμάνε ασφαλώς ελευθέρα όσοι έχουν πρόσωπο στην ελληνική κοινωνία. Με αφορμή την δημοσίευση φωτογραφιών συλληφθέντων σε πορείες, που κατηγορούνται για κουκουλοφορία.

Από το κεφάλαιο Έτος Μηδέν: Προσωποποίηση

«Οι «Πρωτόγονοι» ίσως έχουν τα πιο ανθρώπινα κεφάλια, τα πιο όμορφα τα πιο πνευματικά, αλλά δεν έχουν πρόσωπο και δεν χρειάζονται ένα. Ο λόγος απλός. Το πρόσωπο δεν είναι καθολικό. Δεν είναι καν αυτό του λευκού άντρα· είναι ο ίδιος ο Λευκός Άντρας, με τα μεγάλα λευκά του μάγουλα και τις μαύρες τρύπες των ματιών του. Το πρόσωπο είναι ο Χριστός. Το πρόσωπο είναι ο τυπικός Ευρωπαίος αυτός που ο Ezra Pound αποκαλούσε ο μέσος αισθησιακός άντρας, με λίγα λόγια ο κοινός καθημερινός Ερωτομανής (οι ψυχολόγοι του 19ου αιώνα είχαν δίκιο να λένε ότι η ερωτομανία, διαφορετικά από τη Νυμφομανία, παραμένει συχνά αγνή και ενάρετη· διότι λειτουργεί μέσω του προσώπου και της προσωποποίησης). Δεν είναι καθολικό[το πρόσωπο] αλλά facies totius universi[1]. Jesus Christ Superstar: αυτός ανακάλυψε την προσωποποίηση του σώματος ολόκληρου και την διέδωσε παντού (τα πάθη της Ιωάννας της Λωραίνης σε πρώτο πλάνο)…  Έχει δύο πλευρές: η νοητή μηχανή της προσωποποίησης, καθόσο συντίθεται από ένα σύστημα μαύρης τρύπας/λευκού τοίχου, λειτουργεί με δύο τρόπους, ο ένας αφορά τις μονάδες ή στοιχεία και ο άλλος τις επιλογές… Με την πρώτη της μορφή η μαύρη τρύπα λειτουργεί ως κεντρική μονάδα υπολογιστή, ο Χριστός, το τρίτο μάτι που κινείται πάνω στον τοίχο ή στη λευκή οθόνη χρησιμοποιείται ως γενική επιφάνεια αναφοράς. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο που δίνει καθένας, η μηχανή συνιστά μια μονάδα προσώπου, ένα στοιχειώδες πρόσωπο που κατέχει τη θέση του κυρίαρχου στη σχέση του με κάποιο άλλο[πρόσωπο]: είναι ένας άντρας ή μια γυναίκα, ένας πλούσιος ή ένας φτωχός, ένας ενήλικας ή ένα παιδί, ένας ηγέτης ή ένας υπήκοος, ‘ένα χ ή ένα ψ’….

Με τη δεύτερη της μορφή, η νοητή μηχανή της προσωποποίησης αναλαμβάνει το έργο της επιλεκτικής απάντησης ή της επιλογής: δοσμένου ενός συμπαγούς προσώπου, η μηχανή κρίνει τι περνάει και τι όχι, τι ταιριάζει και τι όχι, στη βάση των στοιχειωδών μονάδων του προσώπου… Είναι ξεκάθαρο ότι στο νέο της ρόλο ως ανιχνευτής αποκλίσεων, η μηχανή της προσωποποίησης δεν περιορίζεται σε εξατομικευμένες περιπτώσεις αλλά λειτουργεί με ένα γενικό τρόπο όπως στον πρώτο της ρόλο, υπολογισμός/στάθμιση κανονικότήτων. Εάν το πρόσωπο είναι τελικά ο Χριστός, με άλλα λόγια, ο μέσος συνηθισμένος Ευρωπαίος, τότε οι πρώτες αποκλίσεις, οι πρώτοι αποκλίνοντες τύποι είναι φυλετικοί: κίτρινος άνθρωπος, μαύρος άνθρωπος σε δεύτερη και Τρίτη κατηγορία.… Αυτοί πρέπει να Εκχριστιανιστούν, με άλλα λόγια να προσωποποιηθούν. Ο Ευρωπαικός ρατσισμός ως αίτημα του λευκού ανθρώπου ποτέ δεν λειτούργησε με τον αποκλεισμό ή με τον χαρακτηρισμό κάποιου ως Άλλου· οι πρωτόγονες κοινωνίες αντίθετα κατανοούσαν τον ξένο ως  Άλλο. Ο ρατσισμός λειτουργεί με τον προσδιορισμό των βαθμών απόκλισης σε σχέση με το πρόσωπο του Λευκού Άντρα, που ψάχνει να ενσωματώσει μη συμβατά χαρακτηριστικά…κάποτε ανεχόμενος αυτά[τα χαρακτηριστικά] σε συγκεκριμένα μέρη και σε συγκεκριμένο χρόνο, σε ένα συγκεκριμένο γκέττο για παράδειγμα, και κάποτε διαγράφοντας τα από τον τοίχο, μη ανεχόμενος την διαφορετικότητα( είναι Εβραίος, είναι Άραβας, είναι Νέγρος, είναι τρελός…). Από την οπτική του ρατσισμού, δεν υπάρχει εξωτερικό, δεν υπάρχουν άνθρωποι απ’έξω. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που θα πρεπε να είναι σαν και εμάς και το έγκλημά τους συνίσταται στο ότι δεν είναι… Ο ρατσισμός ποτέ δεν διακρίνει ίχνη του άλλου· μόνο εξαπολύει κύματα του ιδίου έως ότου αυτοί που αντιστέκονται στην ταύτιση (ή εκείνοι που επιτρέπουν στον εαυτό τους ένα συγκεκριμένο μονάχα βαθμό ταύτισης) να εξαλειφθούν. Η σκληρότητά του ισούται μονάχα με την ανικανότητά του και τη βλακεία του.»

Η μετάφραση έγινε από την αγγλική έκδοση Deleuze Guattari, thousand Plateaus, ed. Continuum σ.196-7, οι επισήμανσεις δικές μου

Η πρώτη εικόνα είναι ο Ιησούς Παντοκράτορας του Σινάι και η δεύτερη ξυλογραφία του 1544 από τον Münster της νομαδικής φυλής ανθρωποφάγων Blemmyes, που έγιναν γνωστοί ως μυθικά τέρατα που χωρίς κεφάλι τα μάτια και το στόμα τους βρίσκονταν στο στήθος τους.

Betonjc

Για κείνους που ο αντιρατσιστικός αγώνας είναι αγώνας για να ξαναγίνουμε Απολίτιστοι κι όχι Πολιτοφύλακες.

 Υ.Γ

Το ότι το (ορθόδοξο ή καθολικό) παπαδαριό τείνει να γίνει ο δεύτερος μετά το εθνικό κράτος βασικός φορέας του ρατσισμού, στην Ελλάδα και την Ευρώπη δεν είναι μόνο υπόθεση πολιτικών αλλά και θεολογικό-θρησκευτικών συσχετισμών. Η Ελληνική εκκλησία συνεργάστηκε με τη Χρυσή Αυγή όταν εκείνη έτρεξε την καμπάνια ενάντια στην κατασκευή τεμένους στην Αθήνα, μέχρι τότε κράταγε αποστάσεις και στην εκκλησία του Παντελεήμονα δεν έβρισκαν καταφύγιο οι πάλαι ποτέ δωδεκαθεϊστές Χρυσαυγίτες. Η πρόσφατη ακύρωση της παράστασης Corpus Christi είναι η συνέχεια αυτής της παλαιότερης βασικής συνεργασίας.

Ο αντιισλαμισμός (ή ρατσισμός προς τους μελαμψοπρόσωπους) που γίνεται το κοινό στοιχείο όλων των νέο-ρατσιστών χριστιανών ευρωπαίων σχετίζεται ιδιαίτερα με την έννοια του προσώπου που οι δυτικοί χριστιανικοί πολιτισμοί θέλουν παντού να επιδεικνύεται. Όχι τυχαία για μένα σήμερα η εκδίωξη των ισλαμιστών(απαγόρευση της μπούργκας, των τεμένων χωρίς εικονίσματα) είναι ταυτόχρονη με τις διώξεις για την απόκρυψη των χαρακτηριστικών (κουκουλονόμος) και την εκδικητική δημοσίευση φωτογραφιών συλληφθέντων (ιερόδουλες, διαδηλωτές). Το πλήθος κουκουλοφόρων χωρίς πρόσωπα, οι ‘πρωτόγονοι’ Ζαπατίστας  και ο Θεός χωρίς εικόνα[2] (που υπάρχει στο Ισλάμ των μελαμψών και των μαύρων)  είναι εχθροί, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, του λευκού δυτικο-χριστιανικού καπιταλιστικού κόσμου του Θεάματος. Στο λευκό ευρωπαικό καπιταλισμό όποιος δεν είναι φυσικό-νομικό ‘πρόσωπο’, δεν έχει φωτογραφία ταυτότητας, λογαριασμό facebook ή δεν είναι τελικά καθ’ομοίωσιν του Θεού είναι αδύνατον να ενσωματωθεί στα καπιταλιστικά κυκλώματα και άρα όχι απόκληρος αλλά υποψήφιος κανονικοποίησης .

Για να μην παρεξηγηθούμε όμως το επίσης μονοθεϊστικό Ισλάμ με το παπαδαριό του και το πολιτικό σκέλος του[εκεί έχουν ρητά ακόμα πολιτική θεολογία] έγιναν γρήγορα στυλοβάτες ενός νέου καθεστώτος εκμετάλλευσης και κυριαρχίας στις αραβικές χώρες μετά το κύμα εξεγέρσεων της Αραβικής Άνοιξης, όπως είχαν κάνει και μετά την Ιρανική εξέγερση.(βλ. Μορσί στην Αίγυπτο τώρα), απλά εκεί το κάνουν με άλλο τρόπο και το θέαμα δεν έχει ίδια χαρακτηριστικά.


[1] Φράση που συναντάμε στο Σπινόζα και σημαίνει το πρόσωπο ολόκληρου του σύμπαντος.

[2] Αντίθετα με τον Χριστιανισμό στο Ισλάμ δεν μπορείς να έχεις ανθρωπομορφισμό του θεού και άρα δεν μπορείς να απεικονίσεις το θεό παρά μόνο να κατανοήσεις τις ιδιότητές του(αιώνιος, φιλεύσπλαχνος…). Εξ ου και οι αντιδράσεις για την απεικόνιση του Αλλάχ  ή του Μωάμεθ σε ταινίες και σκίτσα. Για τους μουσουλμάνους οι Χριστιανοί είναι εικονολάτρες, εικονόδουλοι.

Παραγκουπόλεις (ή έφοδος) στον ουρανό

Posted in Πόλεις on 15/11/2012 by betonjc

Παραγκουπόλεις (ή έφοδος) στον Ουρανό

Σχετικά με τις παραγκουπόλεις  μπορεί να διαβάσει κάποιος το άρθρο του Mike Davis στο New Left Review Ο πλανήτης των Παραγκουπόλεων (Planet of Slums) διαθέσιμο εδώ  http://newleftreview.org/search/hybrid?query=davis&page_number=2 (κάντε κλικ για την ελληνική μετάφραση είναι δωρεαν ).

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από το Cairo, στο οποίο λόγω έλλειψης χώρου φτωχοί κάτοικοι έχουν καταλάβει τις ταράτσες παλιών αποικιακών κτηρίων και έχουν στήσει ολόκληρες γειτονιές εκεί, δίχως τις περισσότερες φορές να έχουν πρόσβαση σε τουαλέτες ή τρεχούμενο νερό. Οι τρεις παρακάτω φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί από τον Antonino Savojardo.

Όμοια τακτική έχουν ακολουθήσει και οι φτωχοί κάτοικοι του Hong Kong δημιουργώντας παραγκουπόλεις πάνω από κτήρια κατοικιών ή βιομηχανικών μονάδων. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από την κινέζική εκδοχή και οι τρεις τελευταίες προέρχονται από το βιβλίο Portraits from Above, Hong Kongs Informal Rooftop Communities των Rufina Wu και  Stefan Canham

Η τακτική αυτή θα μπορούσε ίσως να εμφανιστεί τα επόμενα χρόνια στην Αθήνα κι έτσι από τα υπόγεια των πολυκατοικιών να γίνει  η έφοδος στον Αττικό ουρανό.

Ζήτω ο Κανιβαλισμός

Posted in Μεταφράσεις Betonjc on 22/10/2012 by betonjc

Από τις φαβέλες της Λατινικής Αμερικής, στα γκέτο των Δυτικών μητροπόλεων στο κέντρο της Αθήνας, η καταστολή επελαύνει υπό την επικεφαλίδα «επαναφορά του πολιτισμού» (βλ. δηλώσεις Δένδια για τον Ξένιο Δία) στους χώρους αυτούς. Η έννοια λοιπόν του κοινωνικού κανιβαλισμού, που παίζει παντού τώρα τελευταία υποδηλώνει την αγριότητα που πρέπει να καταπολεμηθεί στο όνομα του πολιτισμού και γίνεται για άλλη μια φορά δικαιολογία για χιλιάδες διώξεις αλλοδαπών χωρίς χαρτιά, μικροεμπόρων ναρκωτικών, αστέγων, τοξικοεξαρτημένων,  ιερόδουλων, μικροκακοποιών. Αυτοί θεωρούνται κανίβαλοι που προσβάλουν το δυτικό ανθρωπιστικό μοντέλο των σύγχρονων κονκισταδόρων-μπάτσων. Το ότι ο όρος χρησιμοποιείται υποτιμητικά όχι μόνο από τους μιντιακούς επισκόπους και τους πάπαδες των κοινοβουλευτικών εδράνων, αλλά και από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά και την αναρχία κάποτε, δείχνει το πόσο έχουν κατηχήσει (όρος που χρησιμοποιεί ο De Andrade στο παρακάτω) και οι τελευταίοι στην ‘θρησκεία’ του πολιτισμού των αφεντικών τους.

 Προς υπεράσπιση λοιπόν των Κανιβάλων και του Κανιβαλισμού.

 Το κείμενο παρακάτω γράφτηκε από έναν μοντερνιστή Βραζιλιάνο συγγραφέα το 1928 και υποστηρίζει ότι η δύναμη του Βραζιλιάνικου μεταποικιακού πολιτισμού είναι η ικανότητά του να «κανιβαλίζει» και να αφομοιώνει άλλους πολιτισμούς. Ο κανιβαλισμός ενώνει όπως λέει κι ο ίδιος. Ο κανιβαλισμός συστήνει κοινωνίες χωρίς ταμπού, φυλακές, ψυχιατρεία. Η Χαρά των κανιβάλων είναι η μόνη σίγουρη απόδειξη.

Μανιφέστο Ανθρωποφαγίας 1

του Oswald de Andrade

Ο Κανιβαλισμός  μόνο μας ενώνει. Κοινωνικά. Οικονομικά. Φιλοσοφικά

*

Ο μόνος νόμος του κόσμου. Η μεταμφιεσμένη έκφραση κάθε ατομικισμού, κάθε συλλογικοποίησης. Κάθε θρησκείας. Κάθε συμφωνίας για ειρήνη

*

Tupi κανείς ή να μην Tupi[2], that is the question (αυτή είναι η ερώτηση)

*

Ενάντια σε κάθε είδους κατήχηση. Ενάντια στη μάνα του Gracchi[3]

*

Με ενδιαφέρει μόνο ότι δεν είναι δικό μου. Ο νόμος του Ανθρώπου. Ο νόμος του Κανίβαλου.

*

Έχουμε βαρεθεί τους καχύποπτους καθολικούς συζύγους που τους έχουν δοθεί ρόλοι πρωταγωνιστικοί. Ο Freud έβαλε ένα τέλος στο μυστήριο της γυναίκας και στους υπόλοιπους τρόμους της τυπωμένης ψυχολογίας

*

Αυτό που συγκρούεται με την αλήθεια είναι το ρούχο, το παλτό που τοποθετείτε ανάμεσα σε εσώτερους και εξωτερικούς κόσμους. Η αντίδραση απέναντι στον ντυμένο άνθρωπο. Οι Αμερικάνικες ταινίες μας πληροφορούν σχετικά με αυτό.

*

Παιδιά του ηλίου. Μητέρα των ζωντανών. Ανακαλύφθηκε και λατρεύτηκε θηριωδώς με όλη την υποκρισία της saudade[4], από τους μετανάστες, από τους σκλάβους και από τους τουρίστες. Στη γη της Μεγάλης Κόμπρας[5].

*

Είναι γιατί ποτέ δεν είχαμε γραμματικές, ούτε συλλογές παλιών φυτών. Κι ούτε ποτέ γνωρίσαμε τι ήταν το αστικό, περιαστικό, το σύνορο και το ηπειρωτικό. Τεμπέληδες στην mapamundiτης Βραζιλίας.[6]

Μια συμμετοχική συνείδηση, μια θρησκευτική ρυθμική[7]

*

Ενάντια σε όλους τους εισαγωγείς συσκευασμένης συνείδησης. Η τρανταχτή ύπαρξη της ζωής. Η προ-λογική πνευματικότητα για να την μελετήσει ο κύριος Levy Bruhl[8]

*

Θέλουμε την Καριβιανή Επανάσταση. Μεγαλύτερη από την Γαλλική επανάσταση. Η ενοποίηση των παραγωγικών εξεγέρσεων για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Χωρίς εμάς η Ευρώπη δεν θα είχε ούτε την πενιχρή διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου[9]. Η χρυσή εποχή προάγγελος της Αμερικής. Η Χρυσή Εποχή. Και όλα τα girls.

*

Κληρονομιά. Η επικοινωνία με την Καριβιανή πλευρά της Βραζιλίας. Ou Villegaignon print terre.[10]Montaigne. Ο φυσικός άνθρωπος. Από την Γαλλική Επανάσταση, από το Ρομαντισμό, από την Μπολσεβίκικη Επανάσταση, από την Σουρρεαλιστική Επανάσταση και από την τεχνικοποιημένη βαρβαρότητα του Keyserling[11]. Προχωράμε μπρος.

*

Δεν κατηχήσαμε ποτέ. Ζούμε υπό ενός νόμου για την υπνοβασία. Κάναμε το Xριστό να γεννηθεί στην Μπαγια(Bahia). Ή στην Μπελέμ ντο Πάρα[12].

*

Αλλά ποτέ δεν επιτρέψαμε τη γέννηση της λογικής ανάμεσά μας.

*

Ενάντια στον Πάτερ Vieira[13]. Συγγραφέα του πρώτου μας δανείου, για να πάρει προμήθεια. Ο αγράμματος βασιλιάς του πε: γράφτο αυτό αλλά χωρίς πολλές φανφάρες. Το δάνειο έγινε. Η Βραζιλιάνικη Ζάχαρη εκχωρήθηκε. Ο Vieira έφυγε με λεφτά στην Πορτογαλία και άφησε σε μας τις φανφάρες.

*

Το πνεύμα αρνείται να συλλάβει το πνεύμα χωρίς ένα σώμα. Ανθρωπομορφισμός. Ανάγκη για ένα κανιβαλιστικό εμβόλιο. Για να διατηρήσουμε την ισορροπία μας ενάντια στις ζενίθιες θρησκείες[14]. Και ενάντια σε κάθε Ιερά Εξέταση.

*

Μπορούμε να ικανοποιήσουμε τον αμφίσημο κόσμο σας.

*

Είχαμε ήδη δικαιοσύνη την κωδικοποίηση της εκδίκησης. Η επιστήμη ως κωδικοποίηση της Μαγείας. Κανιβαλισμός. Η ασταμάτητη μετατροπή του ταμπου σε τοτέμ[15].

*

Ενάντια στον αναστρέψιμο κόσμο και ενάντια στις αντικειμενικοποιημένες ιδέες. Πτωματοποιημένοι. Το σταμάτημα της σκέψης που είναι δυναμική. Το άτομο ως θύμα του συστήματος. Πηγή των κλασσικών αδικιών. Των ρομαντικών αδικιών. Και η λησμονιά των εσώτερων αναζητήσεων.

*

Πορείες. Πορείες. Πορείες. Πορείες. Πορείες. Πορείες. Πορείες. [16]

*

Το Καριβιανό ένστικτο.

*

Θάνατος και Ζωή κάθε υπόθεσης. Από την εξίσωση «Εαυτός μέρος του κόσμου» στο αξίωμα «Ο κόσμος μέρος του Εαυτού». Ζωάρκεια. Εμπειρία. Κανιβαλισμός.

*

Ενάντια στις ελίτ των Λαχανικών. Σε επικοινωνία με το χώμα.

*

Δεν κατηχήσαμε ποτέ. Αυτό που κάναμε ήταν Καρναβάλι. Ο Ινδιάνος ντυμένος σαν γερουσιαστής της Αυτοκρατορίας. Νομίζοντας ότι είναι ο Pitt[17].  Ή να παίζει στις όπερες του Alcenar[18], γεμάτες από αυθεντικό Πορτογαλικό συναίσθημα.

*

Είχαμε ήδη Κομμουνισμό. Είχαμε ήδη Σουρεαλιστική γλώσσα. Η χρυσή Εποχή.

*

Catiti Catiti

Imara Notia

Notia Imara

Ipeju[19]

*

Μαγεία και ζωή. Είχαμε ήδη την περιγραφή και την κατανομή των χειροπιαστών αγαθων, των ηθικών αγαθών και των βασιλικών αγαθών[20]. Και ξέραμε πώς να μετασκευάσουμε το μυστήριο και το θάνατο με την χρήση λίγων γραμματικών μορφών.

*

Ρώτησα έναν άνθρωπο τι ήταν ο Νόμος. Μου απάντησε ότι ήταν η εγγύηση άσκησης της δυνατότητας. Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Galli Mathias[21]. Τον έφαγα.

*

Μόνο εκεί που υπάρχει μυστήριο δεν υπάρχει ντετερμινισμός. Αλλά τι έχει να κάνει αυτό με μας;

*

Ενάντια σ’όλες οι ιστορίες των ανθρώπων που ξεκινούν στο Ακρωτήρι της Finisterre[22]. Ο άνημερολόγητος κόσμος. Χωρίς Κεφάλαια. Χωρίς Ναπολέοντα. Χωρίς Καίσαρα.

*

 Ο προσδιορισμός της προόδου από καταλόγους και συσκευές τηλεόρασης. Μόνο μηχανήματα. Και μεταγγιστές αίματος.

*

Κάτω οι ανταγωνιστικές εξιδανικεύσεις. Ήρθαν εδώ με Καραβέλες.

*

 Ενάντια στους μισθοφόρους, που προσδιορίζονται από την σύνεση του κανίβαλου, του Υποκόμη του Cairu[23]– Είναι ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται

*

Αλλά εκείνοι που ήρθαν εδώ δεν ήταν σταυροφόροι. Ήταν φυγάδες από τον πολιτισμό που εμείς τρώμε, γιατί είμαστε δυνατοί και εκδικητικοί σαν τον Jabuti[24].

*

Αν ο Θεός είναι η συνείδηση του Αδημιούργητου Σύμπαντος, η Guaraci είναι η μητέρα των ζωντανών[25], Η Jaci η μητέρα των Φυτών[26].

*

Δεν είχαμε ποτέ σκέψη(εικασία). Αλλά είχαμε μαντεία. Είχαμε Πολιτική που είναι η επιστήμη της διανομής. Και ένα κοινωνικό σύστημα σε αρμονία με τον πλανήτη.

*

Οι μεταναστεύσεις. Η φυγή από ειδεχθή κράτη. Ενάντια στην αστική σκλήρωση. Ενάντια στα Θερμοκήπια και στην βαρεμάρα της σκέψης.

*

Από τον William James  και τον Voronoff[27]. Η μεταμόρφωση του ταμπού σε τοτέμ. Κανιβαλισμός.

*

Ο πατερφαμίλιας και η γέννηση της ηθικής του Νεογνού: Πραγματική άγνοια +έλλειψη φαντασίας+ αίσθηση εξουσίας στο πρόσωπο του περίεργου απογόνου

*

Κάποιος θα έπρεπε να αποχωρήσει από τον προφανή αθεϊσμό για να φτάσει στην ιδέα του Θεού. Αλλά ο Καριβιανός δεν χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Γιατί είχε το Guaraci.

*

Το αντικείμενο δημιουργίας αντιδρά σαν έκπτωτος άγγελος. Έπειτα, οι ονειροπολήσεις του Μωυσή. Τι έχουμε να κάνουμε εμείς με όλα αυτά;

*

 Πριν οι Πορτογάλοι ανακαλύψουν την Βραζιλία, η Βραζιλία είχε ανακαλύψει την χαρά.

*

Ενάντια στο Δαυλοφόρο Ινδιάνο. Ο Ινδιάνος γιος της Μαρίας, ο πρόγονος της Κατερίνας των Μεδίκων και βαφτισιμιός του Don Antonio de Mariz.[28]

*

Η Χαρά είναι η πιο σίγουρη απόδειξη

*

Στη μητριαρχία των Pindorama[29]

*

Ενάντια στη μνήμη ως πηγή του εθίμου. Η ανανέωση της προσωπική εμπειρίας.

*

Είμαστε υλιστές(concretistas). Οι ιδέες οπλίζουν, αντιδρούν και καίνε ανθρώπους σε δημόσιες πλατείες. Ας ξεφορτωθούμε τις ιδέες και τις άλλες παραλύσεις. Με την έννοια της πορείας. Πιστεύω στα σύμβολα∙ στους εξάντες και στα αστέρια.

*

Ενάντια στον Γκαίτε, τη μανα του Gracchi, και το δικαστήριο του Dom Joao VI.[30]

*

Η χαρά είναι η πιο σίγουρη απόδειξη

*

Ο αγώνας μεταξύ αυτού που αποκαλούμε Αδημιούργητο και Δημιουργίας- εικονίζεται στην αντίθεση μεταξύ του Ανθρώπου και του Ταμπού. Η καθημερινή αγάπη και ο Καπιταλιστικός τρόπος ζωής. Κανιβαλισμός. Η απορρόφηση του ιερού εχθρού. Η μεταμόρφωση αυτού σε Τοτέμ. Η ανθρώπινη περιπέτεια. Ο γήινος στόχος. Ακόμα κι έτσι, μόνο οι εξαίρετες ελίτ κατάφεραν να κατανοήσουν τον σαρκικό κανιβαλισμό, που κουβαλά μέσα του το υψηλότερο μήνυμα της ζωής και αποφεύγει όλες τις ασθένειες που ταυτοποίησε ο Freud- ασθένειες της κατήχησης. Αυτό που δεν έχει αποτέλεσμα είναι η εξιδανίκευση του σεξουαλικού ενστίκτου. [Τούτο] Είναι [μόνο] η θερμομετρική κλίμακα του κανιβαλικού ενστίκτου. Η σάρκα πρώτα, αυτό [είναι] το ένστικτο [που]γίνεται επιλεκτικό και δημιουργεί την φιλία. Όταν είναι συναισθηματικό δημιουργεί αγάπη. Όταν γίνεται σκέψη δημιουργεί την επιστήμη. Τριγυρίζει και αποκλίνει. Κατά καιρούς υποβαθμίζεται. Ποταπός κανιβαλισμός, συμφυρώμενος με τις αμαρτίες της κατήχησης – ζήλια, τοκογλυφία, συκοφαντία, φόνο. Ενεργούμε ενάντια στην πανούκλα των υποτίθεται καλλιεργημένων και Εκχριστιανισμένων λαών. Κανίβαλοι.

*

Ενάντια στον Anchieta με το τραγούδι των έντεκα χιλιάδων παρθένων του Παραδείσου[31] στη γη της Iracema[32]– ο πατριάρχης Joao Ramalho, ιδρυτής του Sao Paolo[33].

*

Η ανεξαρτησίας μας δεν έχει ακόμα εξαγγελθεί. Μια τυπική έκφραση του Dom Joao VI: «Γιε μου βάλε το στέμμα στο κεφάλι σου, πριν κάποιος τυχοδιώκτης το βάλει στο δικό του.»[34] Εξορίσαμε την δυναστεία. Αλλά πρέπει να εξορίσουμε το πνεύμα των Bragantine[35], τα προστάγματα και την ταμπακίερα της Maria da Fonte[36].

*

Κάτω η μασκαρεμένη και καταπιεστική κοινωνική πραγματικότητα του Freud- πραγματικότητα χωρίς κόμπλεξ, χωρίς τρέλα, χωρίς εκπορνεύσεις, χωρίς σωφρονιστήρια, η μητριαρχία των Pindorama.

Oswald de Andrade

Στην Piratininga,

το έτος 374 από το έτος κατάποσης του επίσκοπου Sardinha[37]

Σημειώσεις


1 Το κείμενο είναι μετάφραση από τα αγγλικά του Oswald de Andrade’s «Manifesto Antropοfago,» που δημοσιεύτηκε στο  Revista de Antropofagia 1:1 (Sao Paulo, Μάιος 1928). Η αγγλική μετάφραση και οι σημειώσεις παρακάτω  έγιναν από τον Leslie Barry και είναι διαθέσιμη online στο http://dmp.bard.edu/wp-content/uploads/2011/11/Andrade_CannibalistManifesto.pdf

[2] Το Tupi είναι το όνομα όλων των Γηγενών Αμερικάνων της Βραζιλίας και η γλώσσα τους nheegatu.

[3] Μια μαθήτρια Ελληνικής και Λατινικής γραμματείας, η Cornelia λέγεται ότι ήταν ενάρετη , αυστηρή και υπερβολικά αφοσιωμένη στους γιους της. Στο Μανιφέστο είναι η κακή μάνα που (σε αντίθεση με της μητέρες Θεότητες Jaci, Guaraci) μεγαλώνει τα παιδιά της ως υποκείμενα της «πολιτισμένης» κουλτούρας

[4] Saudade ή λαχτάρα, νοσταλγία της πατρίδας είναι ένα συναίσθημα παραδοσιακά συνδεδεμένο με τον πορτογαλικό χαρακτήρα .

[5] Στην σχολιασμένη γαλλική μετάφραση του Μανιφέστου, ο Beneditio Nunes δείχνει ότι ο ήλιος ήταν μια «θηλυκή» θεότητα. Όπως επίσης ο ίδιος αναδεικνύει η Μεγάλη Κόμπρα(Cobra Grande) είναι ένα πνεύμα των νερών στην Αμαζόνεια μυθολογία, όπως και το θέμα του ποιήματος του Raul Bopp Cobra Norato(1928). Βλέπε  Oswald de Andrade, «Le manifeste anthropophage,» trans. Nunes, Surrεalisme peripherique, ed. Luis de Moura Sobral (Montreal: Universite de Montreal, 1984) 180-192, esp. 181, n. 3.

[6] O Nunes γράφει « ο Oswald θεμελιώνει μια αναλογία ανάμεσα στην απουσία γραμματικής πειθαρχίας και την απουσία διαχωρισμού ανάμεσα στον πολιτισμό και την Φύση[στη Βραζιλία]. Αφού ήταν κοντά στ φύση, [οι Βραζιλιάνοι] δεν χρειάστηκε να μαζεύουν βότανα, όπως έκαναν ο Rousseau ή ο Γκαίτε». Ο όρος «Παλαιά Φυτά» μοιάζει επίσης να αναφέρεται και στο περιχαρακωμένο, απαθές και φυτουκλίστικο φιλολογικό και πολιτισμικό κατεστημένο της Βραζιλιας που ο Oswald θέλει να ξεκουνίσει.

[7] Αναφορά στο έργο του Levy Bruhl για την δομή της «πρωτόγονης σκέψης». Βλ. παρακάτω ν. 8

[8] Lucien Levy-Bruhl, Γάλλος φιλόσοφος και εθνολόγος (1857-1939). Ανάμεσα στις δημοσιεύσεις του υπάρχουν τα  Les fonctions mentales dans les societes inferieures (1910), La mentalite primitive (1927) και La mythologie primitive (1935).Η «πρωτόγονη» νοοτροπία σύμφωνα με τον Levy-Bruhl δεν συνιστά μια παραμόρφωση της «πολιτισμένης» αλλά μια εντελώς διαφορετική δομή σκέψης. Το πρωτόγονο μυαλό είναι μυστικιστικό, συλλογικό και πριν το Λόγο.

[9] O Neil Larsen γράφει, «Το Μανιφέστο καθαυτό παίζει ειρωνικά με την θεωρία του Διαφωτιστικού Λόγου για το φυσίκο φως, που οδηγεί ο Locke διαμέσου του Rousseau και τελικά με την Διακύρηξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και την αστική επανάσταση, και ως τέτοιος έχει τις ρίζες του στον «ευγενή άγριο» που βασίζεται στις πρώτες αναφορές από τον Βραζιλιάνικό ‘κανιβαλισμό’ ανάμεσα στα μέλη της φυλής των Τουπιναμπα, Modernism and Hegemony (Minneapolis: University of Minnesota Press, 1990) 80.

[10] Στο άρθρο του Montaigne ‘οι Κανίβαλοι’ ή Villegaignon print terre»  συζητά  την Antarctic France ( η Γαλλική αποστολή στην Βραζιλία) στην οποία προΐστατο ο Villegaignon και υπάρχει νησί με το όνομά του στο Ριο ντε Τζανέιρο . Ο Montaigne υποστηρίζει σε αυτό το άρθρο ότι ο τελετουργικός κανιβαλισμός είναι πολύ λιγότερο βαρβαρικός από τα ‘πολιτισμένα’ Ευρωπαϊκά έθιμα.

 

[11] Ο κόμης Herman Keyserling Γερμανός φιλόσοφος, ταξιδιώτης του κόσμου και Ανατολίτης (1880-1946) Στα έργα του προτείνει τις (Σπενγλεριανές) ιδέες ότι ο Δυτικός κόσμος πρέπει να μπλεχτεί με την Ανατολική φιλοσοφία και ότι η Λατινική Αμερική θα ανέλθει ως παγκόσμια δύναμη όταν η Ευρώπη καταρρέει. O Nunes μας πληροφορεί ότι ο Keyserling του οποίου ‘η επίσκεψη στο Σάο Πάολο το 1929 είχε χαιρετιστεί από την Revista de Anthropofagia, προέβαλε την ιδέα του τεχνικού βαρβαρισμού στο βιβλίο του Die neuentstehende Welt» («Anthropophagisme et surrealisme,» Surrealisme peripherique, ed. Luis de Moura Sobral, Montreal: Universite de Montreal, (1984), 159-79, esp. 173, n. 15). O Oswald αντιστρέφει την ιδέα του Keyserling ότι ο άψυχος ‘τεχνικός βαρβαρισμός’ είναι το ίδιον του μοντέρνου κόσμου. Στην ουτοπία του Oswald ο πρωτόγονος άνθρωπος απολαμβάνει τους καρπούς της νεωτερικότητας

[12] Η βραζιλιάνικη πόλη της Μπελέμ ή Βηθλεεμ (επαρχία του Παρά). Ο Χριστός λοιπόν δεν μεταφέρθηκε στο Νέο κόσμο στο κείμενο του Oswald, αλλά γεννήθηκε στη δική του Βηθλεέμ .

[13] Antonio Vieira(1608-97), Πορτογάλος Ιησουίτης  κομβικός στην αποίκηση της Βραζιλίας. Έγινε  γνωστός ως ο «Ιούδας της Βραζιλίας». Στον πόλεμο μεταξύ των Πορτογάλων και των Ολλανδών στο Pernambuco, ο Vieira μεσολάβησε για μια συμφωνία ειρήνης σύμφωνα με την οποία το Pernambuco δίνονταν στους Ολλανδούς, ώστε η Πορτογαλία να μην πληρώσει την Ολλανδία με το πέρας του πολέμου(με χρήματα που τυπώνονταν στην Βραζιλία). Ένας αξιοσημείωτος ομιλητής και συγγραφέας, ο Vieira συνδέεται με την τυπική, φίνα ρητορική- μια γλώσσα που έρχεται σε αντίθεση με το ποιητικό ιδίωμα που ο Oswald επεξεργαζόταν στην Βραζιλία. Ο Nunes γράφει ότι ο Vieira «είναι για τον Oswald το ισχυρότερο έμβλημα της Βραζιλιάνικης διανόησης… ο Oswald αναφέρεται στην πρόταση του Vieira το 1649 να οργανώσει την εκμετάλευση της ζάχαρης στο κράτος του Maranhao»

 

[14] Σύμφωνα με τον Nunes ζενίθιες θρησκείες είναι η οι θρησκείες της σωτηρίας. Βλέπε «Antropofagia ao Alcance de Todos,» in Oswald de Andrade, Do Pau Brasil e Antropofagia e as Utopias (1972); Rio de Janeiro: Civilization Brasileira, (1978) xxxi. Ο Μεσημβρινός(Meridian) είναι η διαχωριστική γραμμή μοιάζει στο πλαίσιο του Μανιφέστου, να υπονοεί τους διαχωρισμούς ψυχής/σώματος, γηγενή/ξένου και άλλους, τους οποίους ο Oswald ήθελε να ξηλώσει.

[15] Στο Τοτέμ και Ταμπού, ο Freud υποστηρίζει οτι η στροφή από τα ‘τοτεμικά’ συστήματα ηθικής και θρησκείας σε εκείνα των ‘ταμπού’ εγκαθίδρυσε την πατριαρχική εξουσία ως τον ακρογωνιαίο λίθο του πολιτισμού. Τα υποκείμενα στο σύστημα του ταμπού είναι ‘πολιτισμένα’ διότι έχουν εσωτερικεύσει τον πατριαρχικό κανόνα. Ο Oswald συνηγορεί υπέρ του τοτεμιστικού κανιβαλισμού, καθιστώντας έτσι την άρνησή του για την πατριαρχία και τον πολιτισμό των Πορτογάλων ‘πατέρων’. Βλέπε την επεξήγηση του Nunes   στο «Anthropophagisme et surrealisme,» 169-70.

[16] Το αυθεντικό roteiros (από το rotear πλοηγώ) μπορεί να σημαίνει πλοία, ημερολόγια πλοίων ή κατευθύνσεις του πλοηγού. Ο Oswald μπορεί να ερμηνευθεί εδώ ως αναφερόμενος στην επανακάλυψη της Αμερικής.

[17] William Pitt, (1759-1806), Βρετανός αξιωματούχος και συντηρητικός πολιτικός  που επηρέασε ιδιαίτερα την διαμόρφωση της αποικιακής πολιτικής στην Ινδία.

[18]Jose de Alencar, Βραζιλιάνος συγγραφέας και συντηρητικός πολιτικός, (1829 77) . Το μυθιστόρημα για Ινδιάνους  O Guarani (1857) μετασκευάστηκε σε όπερα, με μουσική του Carlos Gomes (1836-96), με την οποία άνοιξε η σκάλα του Μιλάνου, στις 2 Δεκεμβρίου του 1870. Ο Nunes σημειώνει ότι « Ο Peri ο ήρωας του ‘O Guarani’ έχει πολιτισμένους τρόπους, μιμούμενος τους Πορτογάλους άρχοντες»

[19] Σε μία υποσημείωση ο Oswald μας δίνει την πορτογαλική μετάφραση του παραπάνω κειμένου των Tupi «Νέο φεγγάρι, ω νέο φεγγάρι, κάρφωσε θύμισες από μένα μέσα [στον άντρα που θέλω].» Η σημείωση δίνει ως πηγή το κείμενο Selvagem, ένα ανθρωπολογικό έργο του Couto Magalhaes, πολιτικού και ανθρωπολόγου (1836-98)….

[20] Το αυθεντικό εδώ διαβάζεται «dos bens fίsicos, dos bens morais, dos bens dignarios.». O Oswald παίζει με τους νομικούς όρους διαφόρων ειδών ιδιοκτησίας, ώστε να εξευτελίσει τους ‘πολιτισμένους’ Ευρωπαικούς θεσμούς και να δείξει ότι είναι επιφανειακοί μπροστά στην Βραζιλιάνικη κουλτούρα. Bens Fiscios είναι πιθανότατα η γη και οι φυσικοί πόροι της Βραζιλίας,  bens morais ο φυσικός πολιτισμός. Bens Dignarios, η ιδιοκτησία που παραχωρήθηκε από το Βασιλιά, υπονοεί και τα κοινά στοιχεία Πορτογαλικού και Βραζιλιάνικου πολιτισμού και την ιδιοκτησία «παραχωρημένη» από το βασιλιά που ήταν προηγουμένως Βραζιλιάνικη.

[21] Galli Mathias, είναι ένα λογοπαίγνια με τη λέξη galimatias ή ανοησία

[22] Περιοχή της Ιβηρικής χερσονήσου, και της Γαλλίας. Και οι δύο βρίσκονται στο άκρο της επικράτειας των δύο χωρών.  Η μετάφραση της θα ήταν το τέλος της γης/ κόσμου(finis terre).

[23] Jose de Silva Λισαβόνα, Υποκόμης του Cairu ((1756-1835), Βραζιλιάνος πολιτικός. Μετά τον Dom Joao VI εγκατέστησε το δικαστήριό του στο Rio de Janeiro, στο ξεκίνημα της εισβολής του Ναπολέοντα στην Πορτογαλία, ο Υποκόμης του Cairu τον έπεισε να ανοίξει τα βραζιλιάνικα λιμάνια σε «όλα τα φιλικά έθνη προς την Πορτογαλία.»

[24] Χελώνα της Βόρειας Βραζιλίας, στην λαικής κουλτούρα των Ινδιάνων είναι ένας η φιγούρα ενός παγαπόντη. Το jabuti είναι άστατο, ενεργητικό, κωμικό και πολεμικό.

[25] Θεότητα του Ήλιου των Tupi, μητέρα όλων των ανθρώπων

[26] Θεότητα του Φεγγαριού των Tupi, δημιουργός των φυτών

[27] William James, Αμερικάνος φιλόσοφος (1842-1910), συγγραφέας των Principles of Psychology (1890), The Varieties of Religious Experience (1902), and A Pluralistic Universe (1909). Serge Voronoff, Ρώσσικης καταγωγής βιολόγος (1866-1951), συγγραφέας των Etude sur la vieillesse et la rajeunissement par la greffe (1926) and La conquete de la vie (1928),  μια μέθοδος ανανέωσης μέσω μεταμόσχευσης γεννητικών αδένων . Η απομυστικοποίηση της θρησκείας από τον James αντιτίθεται στην κατήχηση που απορρίπτει ο Oswald, και το ενδιαφέρον του Voronoff  για την μεταμόσχευση, καθώς και την επιστροφή στην νεότητα και απόρριψη του θανάτου, έχει ομοιότητες με το σχέδιο του Oswald. Ο Nunes γράφει «κάποιος μπορεί να σκεφτεί [τον Voronoff] να αναπαριστά έναν βιολογικό πραγματισμό στον οποίο κλίνει το Ανθρωποφαγικό μανιφέστο.( «Le manifeste anthropophage» 188-89, n. 26).

[28] Ο Nunes γράφει ότι αυτό είναι « μια παράθεση τριών μορφών: εκείνη των λαξευμένων Ινδιάνων στους πολυελαίους ορισμένων Μπαρόκ εκκλησιών, εκείνη την Ινδιάνα Paragassu που πήγε στη Γαλλία το 16ο αιώνα, συνοδευόμενη από τον άντρα της, τον Πορτογάλο Diogo Avares Correia, και εκείνη του Dom Antonio de Mariz, τον ευγενή γαιοκτήμονα, πατέρα της Ceci, με τον οποίο ο Peri ερωτεύεται, στο έργο OGuarani . H Paragassu βαφτήστικε ως Saint Malo. Μια κακή έκδοση [της ιστορίας], εξαπλώθηκε σε σχολικά βιβλία, κάνοντας την Κατερίνα των Μεδίκων ως νονά της ιθαγενούς» Le manifeste anthropophage» 189-90, n. 28).

[29] Pindorama, είναι το όνομα της Βραζιλίας στην γλώσσα των Tupi . Μπορεί να σημαίνει «χώρα ή περιοχή των Φοινίκων»

[30] Dom Joao VI, βασιλιάς της Πορτογαλίας (βασίλεψε μεταξύ 1816-26). Όταν ο Prince Regent απέφυγε την Ναπολεώνικη εισβολή στην Πορτογαλία (1807) και εγκατέστησε ένα Πορτογαλικό δικαστήριο στο Ριο ντε Τζανέιρο (1808-21). Έκανε την Βραζιλία ένα βασίλειο, αντίστοιχο σε δύναμη με την Πορτογαλία και υπήρξε ο τελευταίος άποικος μονάρχης πριν την ανεξαρτησία(1822).

[31] Ο πατέρας Anchieta (1534-97), Ιησουίτης απόστολος ανάμεσα σε Ινδιάνους, γνωστός ως ο «Απόστολος της Βραζιλίας» και γενικά θεωρείται ως ο πρώτος Βραζιλιάνος συγγραφέας. Βοήθησε στην ίδρυση του Σαο Πάολο το 1554, αφού ίδρυσε ένα Ιησουίτικο σχολείο στην Piratininga(Sao Vincente). O Anchieta είναι ο συγγραφέας ενός μακροσκελούς ποιήματος στα Λατινικά αφιερωμένο στην Παρθένο Μαρία, το οποίο συνέγραψε ενόσω βρέθηκε αιχμάλωτος των Ινδιάνων, καθώς και ενός δραματικού ποιήματος στα Πορτογαλικά σχετικά με την άφιξη ενός σκηνώματος από τις Εντεκα Χιλιάδες Παρθένες( θρυλικές συντρόφους της Αγ. Ούρσουλας, που μαρτύρησε στην Κολωνία τον 4ο αιώνα, και από τις οποίες ονομάστηκαν τα Παρθένα Νησιά στη Βραζιλία). Ο Anchieta λοιπόν εκφράζει την κατήχηση, την εισαγωγή κουλτούρας και την εγγραφή της Βραζιλίας ως αποικίας τα οποία ο Oswald απορρίπτει.

[32]Ινδιάνα ηρωίδα στο ομώνυμο  μυθιστόρημα του Alcenar (1865).

[33] Ο Joao Ramalho ήταν ένας από τους πρώτους Πορτογάλους αποίκους της Βραζιλίας . Ναυαγός στην ακτή του Σαο Πάολο στα 1512, έγινε φίλος με τους Ινδιάνους Tamoia, παντρεύτηκε την κόρη του αρχηγού και απέκτησε πολλά παιδιά από αυτή και άλλες Ταμοιανές, δημιουργώντας μια μικρή αυτοκρατορία. Ίδρυσε αυτό που τώρα είναι το Santo Andre και το χωριό Piratininga. Εναντιώθηκε στην ίδρυση του Σαο Πάολο από τους Ιησουίτες και οργάνωσε την αντίσταση των Ινδιάνων ενάντια στους μισθοφόρους.

[34] Ο γιος του Dom Joao VI, Dom Pedro I, έγινε αυτοκράτορας της Βραζιλίας όταν κηρύχθηκε η ανεξαρτησία το 1822. Σύμφωνα με την παράδοση ο Dom Joao, αισθανόμενος ήδη την απόσχιση της Βραζιλίας από την Πορτογαλία, είχε δώσει αυτές τις οδηγίες στον Dom Pedro που παραθέτει ο Oswald πριν την επιστροφή του από τη Λισαβόνα το 1821.

[35] Οι Πορτογάλοι βασιλιάδες της περιόδου της δυναστείας των Μπραγκαντσα(Braganca)

[36] Η θρυλική φιγούρα της Maria da Fonte έγινε σύμβολο της λαϊκής εξέγερσης στο Minho(1846) ενάντια στην ψηλότερη φορολόγηση που θα χρηματοδοτούσε την βελτίωση του οδικού συστήματος και του συστήματος υγείας. Ο ξεσηκωμός ενίσχυσε τις συντηρητικές δυνάμεις στην Πορτογαλία που σχετίζονται με τον ολοκληρωτισμό και την αποικιοκρατία. Σε αυτό το πλαίσιο η ΜΑ, Maria da Fonte είναι ένα έμβλημα της συμμαχίας της Πορτογαλικής κουλτούρας και της γυναίκας στην πατριαρχία, παράλληλα με τη μάνα του Gracchi και αντιτιθέμενες στη Jaci και Guaraci.

[37] Sardinha ήταν ο επίσκοπος της Μπαγία(Bahia) από το 1552 εως το 1556, οπότε και σκοτώθηκε και πιθανόν  φαγώθηκε από τους Ινδιάνους Caltis, στα χέρια των οποίων βρέθηκε έπειτα από ναυάγιο του πλοίου που τον μετέφερε πίσω στη Λισαβόνα μέσω του ποταμού Sao Francisco. Ο Sardinha είχε ταχθεί υπέρ της τιμωρίας των Πορτογάλων αποίκων, που εκνευρισμένοι από την αντίσταση των Ιησουϊτών στην υποδούλωση των Ινδιάνων, επιτέθηκαν στο σχολείο της Piratininga το 1554.

Μετάφραση από τα Αγγλικά: Betonjc

Ohne Binde

a platform for psychosocial critique in news and media, politics, class, gender, race, history and culture

Nomadic universality

Intellectual Commons

beimnaechstenmalwirdallesbesser

ΒΙΑ - ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ - ΣΥΜΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ // το μνημείο, ο βανδαλισμός & το πολιτικό

cognord

το cognord αρχισε να εκδιδεται το 2006. μοιραζοταν σε φιλους/ες και σε τυχαιες διευθυνσεις

phrixos

Let's Dance

Spina nel Cuore

Just another WordPress.com weblog